Ετικέτες

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Το νέο μνημόνιο λέγεται TTIP και αφορά όλη την Ευρώπη

Ξετυλίγουμε το –μπερδεμένο– κουβάρι της νέας διατλαντικής συμφωνίας, εξηγούμε το πώς μας επηρεάζει, αλλά και το γιατί ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν «οικονομικό ΝΑΤΟ».
Τι είναι η TTIP;
Η “Transatlantic Trade and Investment Partnership” («Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων») είναι μια σχεδιαζόμενη συμφωνία που αφορά τηνομοθετική και εμπορική «ενοποίηση» των ΗΠΑ με την ΕΕ.
Η πρωτοβουλία ανήκει στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος την ανακοίνωσε τον Φεβρουάριο του 2013. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ξεκίνησαν οι μυστικές συνομιλίες της αμερικανικής κυβέρνησης με την Κομισιόν. Σύμφωνα με τους ίδιους, ο στόχος της συμφωνίας είναι η απομάκρυνση των «εμποδίων» που δεν επιτρέπουν τη μεγιστοποίηση του κέρδους των πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Για να απαλειφθούν, λοιπόν, τα «εμπόδια», η συγκεκριμένη συμφωνία αναμένεται να επηρεάσει έντονα:
  • Τις εργασιακές σχέσεις
  • Τους κανόνες προστασίας του περιβάλλοντος
  • Την ασφάλεια των τροφίμων
  • Την προστασία των προσωπικών δεδομένων
  • Τις σχέσεις πολυεθνικών επιχειρήσεων με τα κράτη
Με άλλα λόγια, η TTIP θα αλλάξει σχεδόν κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας.
Πριν ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι της νέας συμφωνίας, όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι όλες οι συζητήσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν) γίνονται κάτω από άκρα μυστικότητα.
Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομίας Γιώργο Σταθάκη, οι συζητήσεις για τη νέα συμφωνία γίνονται «απολύτως εν κρυπτώ», χαρακτηρίζοντας, μάλιστα, την διαδικασία «προσβλητική για τον πολιτισμό μας».
Ο John Hilary, επίτιμος καθηγητής στη σχολή Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Nottingham, αποκαλεί την TTIP ως μια «επίθεση των πολυεθνικών εναντίον της ευρωπαϊκής και αμερικανικής κοινωνίας». 
Πιο συγκεκριμένα:
  1. Οι εργασιακές σχέσεις στο «απόσπασμα»
Το ίδιο το Ερευνητικό Κέντρο Οικονομικής Πολιτικής της Κομισιόν, σε ό,τι αφορά τις θέσεις εργασίας στην Ευρώπη, εκτιμά ότι η συμφωνία είναι πιθανό να επιφέρει «σημαντική και μακροχρόνια» απώλεια θέσεων εργασίας, καθώς θα διευκολυνθεί η προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών από τις ΗΠΑ.
Σημειώνεται ότι η αντίστοιχη συμφωνία NAFTA (1994) μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά «στοίχησε» στους Αμερικανούς εργαζόμενους ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με τις υποσχέσεις που έλαβαν για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων.
Ταυτόχρονα, είναι δύσκολο να μην αναρωτηθεί κανείς ποιο θα είναι το μέλλον των (εναπομεινάντων) εργασιακών σχέσεων στην Ευρώπη.
Βασικά κεκτημένα, τα οποία ήδη αμφισβητούνται τα τελευταία χρόνια όπως είναιοι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μπαίνουν στο στόχαστρο της TTIP, ως «εμπόδια» στην κερδοφορία. Έως σήμερα, περισσότερες από τις μισές πολιτείες των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει αντι-συνδικαλιστικές νομοθεσίες, στηριζόμενες στην αρχή του «δικαιώματος στην εργασία», αλλά και στη νομοθεσία που προστατεύει τον λεγόμενο «ανταγωνισμό».
Η ανάγκη για εμπορική ενοποίηση ΗΠΑ-Ευρώπης, δημιουργεί βάσιμες υποψίες ότι το αμερικανικό καθεστώς εργασίας θα επιβληθεί μέσα από την TTIP σε ολόκληρη την Ευρώπη.
  1. Αν-ασφάλεια τροφίμων
Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που αναλαμβάνει να… «λύσει» η TTIP είναι αυτό της ασφάλειας των τυποποιημένων τροφίμων στην Ευρώπη.
Στους ισχύοντες κανόνες ασφάλειας τροφίμων περιλαμβάνονται οι περιορισμοί στα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα, στα φυτοφάρμακα, στο ορμονικά επεξεργασμένο βοδινό κρέας, και στην χρήση άλλων αυξητικών ορμονώνστα τρόφιμα.
Αυτούς τους περιορισμούς αίρει η TTIP.
Είναι γεγονός ότι οι Αμερικανοί παραγωγοί τροφίμων υπόκεινται σε πολύ ελαστικότερους κανόνες σε σχέση με τους Ευρωπαίους «συναδέλφους» τους. Εξ’ αιτίας αυτών των κανόνων, τα αμερικανικά προϊόντα, δεν έχουν εισχωρήσει όσο θα ήθελαν στις ευρωπαϊκές αγορές.
Όπως παραδέχεται ο πρόεδρος Ομπάμα,  οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσουν την TTIP έτσι ώστε να εξαλείψουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες που εμποδίζουν την εξαγωγή αμερικανικών προϊόντων στις χώρες της ΕΕ.
Για παράδειγμα:
  • Περίπου το 70% των τροφών που πωλούνται στις ΗΠΑ είναι γενετικά μεταλλαγμένα. Αντιθέτως, στην ΕΕ πωλούνται ελάχιστα προϊόντα που περιέχουν μεταλλαγμένα συστατικά και φέρουν το αντίστοιχο σήμα στη συσκευασία τους. Έτσι, η ευρωπαϊκή «βιομηχανία» βιοτεχνολογίας έχει άμεσο συμφέρον από την ελαστικοποίηση των περιορισμών.
  • Η χρήση προϊόντων χλωρίνης για την απολύμανση κρεάτων από πουλερικά πριν συσκευαστούν, είναι συνηθισμένη στις ΗΠΑ. Η διαδικασία αυτή έχει απαγορευτεί στην ΕΕ ήδη από το 1997 και οι αμερικανικές εταιρείες πιέζουν ώστε μέσα από την TTIP, να αρθεί η ευρωπαϊκή απαγόρευση. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τη χρήση αυξητικών ορμονών στο βοδινό κρέας.
Η απάντηση της Κομισιόν σε όλα αυτά;
Στις 20 Ιουνίου 2013, σε υπόμνημά της προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ,αποδέχεται να επανεξετάσει τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς στα τρόφιμα «με στόχο την αφαίρεση των περιττών εμποδίων».
ttipmons
  1. Περιβάλλον (;)
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η TTIP θα οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγής, της κατανάλωσης και της διεθνούς μεταφοράς αγαθών.
Όμως, στις 12 Μαρτίου του 2013, σε έκθεσή της η Κομισιόν αποδέχεται ότι μια τέτοια αύξηση «ενέχει κινδύνους τόσο για τους φυσικούς πόρους, όσο και για την διατήρηση της βιοποικιλότητας». Επίσης, εκτιμά ότι η συμφωνία θα προσθέσει (*κρατηθείτε) 11 εκατομμύρια τόνους στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της ΕΕ, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ασφυκτική πίεση στην ΕΕ σε σχέση με τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τη συνθήκη του Κιότο.
Ωστόσο, η TTIP δημιουργεί και ζητήματα σχετικά με τους κανόνες που διέπουν την κυκλοφορία των χημικών ουσιών σε ΕΕ και ΗΠΑ.
Η κυκλοφορία χημικών ουσιών στην ΕΕ καθορίζεται από τον αυστηρό κανονισμό REACH (2007), ενώ στις ΗΠΑ από τον εξαιρετικά χαλαρό TSCA (1976). Τα αποτελέσματα των δύο κανονισμών είναι ενδεικτικά: Σύμφωνα με τον καθηγητή John Hillary, στον τομέα των καλλυντικών η ΕΕ απαγορεύει τη χρήση 1.200 ουσιών, ενώ στις ΗΠΑ απαγορεύονται μόνο 12.
Έτσι λοιπόν, στις ΗΠΑ, υπάρχει μεγάλη πίεση από περιβαλλοντικές οργανώσεις ώστε η νομοθεσία να αυστηροποιηθεί. Όμως οι βιομηχανίες σε ΗΠΑ και ΕΕπιέζουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, έτσι ώστε ο ευρωπαϊκός REACHνα «χαλαρώσει» πλησιάζοντας το αμερικανικό πρότυπο και η TTIP φαίνεται να είναι η ιδανική ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί αυτή η «επιθυμία» τους.
  1. Προσωπικά δεδομένα: Μάλλον όχι και τόσο προσωπικά πια…
Εκτός από τις διευκολύνσεις που θα προσφέρει στις μεγάλες βιομηχανίες, η TTIP αναμένεται να βάλει στο στόχαστρο το δικαίωμα στην πληροφόρηση, αλλά και τα προσωπικά δεδομένα.
Έτσι, αυστηροποιούνται οι νόμοι για τα πνευματικά δικαιώματα περιορίζοντας τη δυνατότητα σε σχολεία, πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες να έχουν πρόσβαση σε ένα μεγάλο πεδίο πληροφοριών, το οποίο θα ελέγχουν οι εταιρείες.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Jim Murray,  πρώην διευθυντή της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης Καταναλωτών (BEUC), στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και οιφαρμακοβιομηχανίες, που πιέζουν ώστε η TTIP να περιορίσει την πρόσβαση στα δεδομένα των εργαστηριακών και κλινικών δοκιμών τους.
Ξανά στο προσκήνιο η ACTA
Το 2012, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απορρίπτει τη συμφωνία ΑCTA, η οποία θακαλούσε τους παρόχους διαδικτύου να παρακολουθούν, να ελέγχουν και να καταγράφουν την διαδικτυακή δραστηριότητα των πελατών τους. Η αντίδραση ήταν τόσο έντονη που η συμφωνία δεν έγινε δεκτή.
Ωστόσο, σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν (2013), η TTIP επαναφέρει κεντρικά στοιχεία της ACTA.
Επίσης, η TTIP αναμένεται να διευκολύνει την πρόσβαση εμπορικών επιχειρήσεων σε προσωπικά δεδομένα πολιτών για εμπορική χρήση.
  1. ISDS, ή αλλιώς «Πολυεθνικές vs. Κράτη 1-0»
Αφήσαμε για το τέλος μια σημαντική έκφανση της TTIP που αφορά το δικαίωμα των εταιρειών να μηνύουν απευθείας τα κράτη στα οποία δραστηριοποιούνται για διαφυγόντα κέρδη.
Τα αρχικά ISDS που φέρει ως όνομα αυτή η ρύθμιση αντιστοιχούν στην Επίλυση Διαφορών Επενδυτή – Κράτους (Investor-State Dispute Settlement). Η ρύθμιση αυτή προσδίδει στο υπερεθνικό κεφάλαιο νομικό καθεστώς, αντίστοιχο ενός κράτους.
Τα τελευταία χρόνια οι ΗΠΑ θέτουν ως όρο την αποδοχή της ISDS για τη σύναψη κάθε εμπορικής συμφωνίας και γι’ αυτόν τον λόγο έχει ήδη γίνει δεκτή από πολλές χώρες.
Μάλιστα, το Εκουαδόρ καλείται να πληρώσει 1,77 δισεκ. δολάρια στην πετρελαϊκή εταιρεία Occidental Petroleum επειδή διέκοψε τη σύμβαση που είχε συνάψει με την εταιρεία, όταν η τελευταία παρέβη τη νομοθεσία της χώρας.
Η TTIP μπαίνει στη ζωή μας
Οι ΗΠΑ, λόγω των εντεινόμενων αντιθέσεών τους με τις χώρες BRICS (Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική), προσπαθούν να προσανατολίσουν τη ροή των επενδύσεων και του εμπορίου προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Από την πλευρά τους, οι χώρες της ΕΕ, εντοπίζοντας πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σε μια τέτοια συμφωνία, επιχειρούν να φέρουν την TTIP στα μέτρα τους.
Τους επόμενους μήνες η συζήτηση για την TTIP αναμένεται να ενταθεί, ενώ ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις έχουν γίνει μαζικές  διαδηλώσεις ενάντια στη συμφωνία.
Το ερώτημα που τίθεται μετ’ επιτάσεως είναι το εξής:
Μπορεί η TTIP να διορθωθεί έτσι ώστε να γίνει συμφέρουσα προς τους λαούς των χωρών που αφορά, ή είναι μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που δεν σηκώνει διορθώσεις, αλλά μόνο την απαίτηση να παρθεί πίσω;
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, η απάντηση κάθε μέρα γίνεται όλο και σαφέστερη…




Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο altsantiri.gr στις 6/03/2016

Πηγές:

  • John Hillary, The Transatlantic Trade and Investment Partnership: A charter for deregulation, an attack on jobs, an end to democracy, Rosa Luxemburg Brussels Office, 2014
  • Lee Williams, What is TTIP? And six reasons why the answer should scare you, The Independent, 2015
  • Left.gr, Η TTIP ως υπερόπλο – Γιώργος Σταθάκης, youtube.com, 2015
  • Αστρουλάκης Νίκος, Τι είναι το TTIP;, Candianews.gr, 2015

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Κουλτουριαραίοι, ΣΚΑΣΤΕ! - Ψύχραιμες σκέψεις με αφορμή τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη

Πρέπει να το ομολογήσουμε: η σκατοψυχιά ημών των «ποιοτικών» είναι πιο... έντεχνη. 



Είναι πρωί της 18ης Φεβρουαρίου του 2016 και η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη σκάει σαν βόμβα.

Η φάρα των δημοσιογράφων μυρίζει το αίμα. Το μάτι τους γυαλίζει, η όρεξη ανοίγει και οι κυνόδοντες αρχίζουν να ακονίζονται. Μέχρι το βράδυ θα τον έχουν κατασπαράξει. Μέχρι το Σάββατο, η μάνα του Παντελή θα τον έχει θάψει δεκάδες φορές.

Όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν περίμενε κάτι καλύτερο από αυτούς, ούτε καν κάτι διαφορετικό. Όμως, αυτή τη φορά, οι δημοσιογράφοι των αστικών μέσων ενημέρωσης, που διαχρονικά και παγκόσμια είναι εθισμένοι στη μυρωδιά της νεκρής ανθρώπινης σάρκας, ήρθαν δεύτεροι σε σκατοψυχιά.

Την πρώτη θέση - με το σπαθί τους - κατέλαβαν οι «ποιοτικοί». Αυτοί που ξίνιζαν την εναλλακτική τους μούρη όταν άκουγαν το «δεν γίνεται», και πάθαιναν αναφυλακτικό σοκ στο άκουσμα του τετραγωνισμένου ονόματος: Παντελής στο μικρό, Παντελής και στο επίθετο.

Αυτό το σύμπαν στο οποίο διαβιούμε όλοι αγαπημένοι, λοιπόν, μας έχει προσφέρει δυο όμορφα άυλα πραγματάκια: το facebook και το twitter, με τα οποία μπορούμε όλοι να μεταμορφωθούμε στον τρελό του χωριού, να βγαίνουμε στην κεντρική πλατεία, και να διαλαλούμε τα σκατά που έχουμε στα κεφάλια μας. Με τη μόνη διαφορά ότι, αντίθετα με τον τρελό του χωριού, στα σόσιαλ μύδια το κάνουμε με κύρος.

(εδώ τελειώνει το α' πληθυντικό. πάμε σε γ'.)
Και το έκαναν: Αράδιασαν τις αποψάρες τους για την ποιότητα της μουσικής του (νεκρού) Παντελίδη αυτοί που κάθε καλοκαίρι ταυτίζονται με το "πίνω μπάφους και παίζω προ".

Κορόιδεψαν τους στίχους του (νεκρού) Παντελίδη αυτοί που συγκινούνται με το βάθος του
«είναι τα μάτια ένας σου διάδρομος παλιός
δάκρυα πνιγμένα ξεφλουδίζουνε τους τοίχους
που ένας ένοικος αθόρυβος κρυφός
αντί συνθήματα ζωγράφισε με στίχους»

Όσο η μέρα προχωρούσε, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, άρχισαν να κυριαρχούν πολύ συγκεκριμένες ατάκες (κοινωνιολογικά έχει πολύ ενδιαφέρον να αναλυθεί το φαινόμενο, αλλά δεν είναι ώρα τώρα):
«Δεν μου άρεσε η μουσική του, αλλά είναι κρίμα να πεθαίνει ένα νέο παιδί»

Απάντηση: ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ! Χεστήκαμε αν σου άρεσε ή δεν σου άρεσε η μουσική του!

Η εσωτερική τους ανάγκη να βγάλουν την ποιοτική τους ουρά απ' έξω, αλλά να δείξουν ταυτόχρονα και το «ανθρώπινό τους πρόσωπο» λέγοντας κάτι αυτονόητο είναι αηδιαστική. Και υποκριτική. Κυρίως όμως εγωιστική! Γιατί ακόμα και στο «ξεπροβόδισμα» βάζεις τους προσωπικούς σου - αδιάφορους - αστερίσκους. 

Το πρόβλημα των «ποιοτικών» με τον Παντελίδη, δεν είναι ιδεολογικό όπως πολλοί υποστηρίζουν. Δεν τους πειράζει, δηλαδή, το ότι είναι ένα δημιούργημα των δισκογραφικών (που είναι), ούτε η παροδικότητα των σουξέ του (που ισχύει), ούτε η βιομηχανία που έστησαν γύρω από αυτόν τα κέντρα διασκέδασης και οι ανθοπαραγωγοί.

Το πρόβλημα είναι η ανάγκη τους να επιβεβαιώνουν το πολυτελές Εγώ τους μέσω της αίσθησης ότι ανήκουν σε μια εκλεκτή ποιοτική μειοψηφία. Το πρόβλημα, επίσης, είναι ότι τους ανατριχιάζει η ίδια η λαϊκότητα του λαϊκού τραγουδιστή.

Και στα δύο αυτά ενδεχόμενα, απαντούν δυο από τους μεγάλους μας. Δύο πολύ ποιοτικοί, αλλά και πολύ λαϊκοί:

Ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Γιώργος Ζαμπέτας.

Ο Μάνος, ακριβώς αυτού του τύπου την αστική υποκρισία ήθελε να ξεγυμνώσει και να ισοπεδώσει όταν κάλεσε στο στούντιο του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ, τον Γιάννη Φλωρινιώτη.

Ναι, ο «μέγας» Χατζιδάκις αντιμετώπισε τον «γραφικό» Φλωρινιώτη με σεβασμό. Τον φιλοξένησε, του πήρε συνέντευξη, ηχογράφησαν τραγούδια στο στούντιο, χαρακτήρησε τον λαμέ Φλωρινιώτη ως έναν «μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή που σαφώς τραγουδάει με ήθος», και τον παρομοίασε με «αστροναύτη» στην εισαγωγή του.

Α, ναι! και έκανε τους ποιοτικούς της εποχής να αφρίσουν από το κακό τους, ακριβώς επειδή έτριψε στα μούτρα τους την ίδια την υποκρισία τους.

Τη συνέντευξη του Γιάννη Φλωρινιώτη στον Μάνο Χατζιδάκι, και βέβαια τα εξαιρετικά σχόλια του Μάνου, μπορείτε να τα ακούσετε εδώ.



Η δεύτερη απάντηση έρχεται σαν χαστούκι από τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Πυθαγόρα. Με ένα ειρωνικό αριστούργημα σε μορφή τραγουδιού που τα περιγράφει όλα: τον καβαλημένο κουλτουριαραίο, τον ποιοτικό αέναο συζητητή, τον υπεράνω. Που όμως «μας έχει ζαλίσει».

Προφανώς το τραγούδι ονομάζεται «Η Κουλτούρα».





Για τον Παντελή αρκεί να πούμε καλό ταξίδι σε έναν άνθρωπο που έκανε πολλούς ανθρώπους να περνάνε όμορφα. Η αποψάρα μας, μερικές φορές, περισσεύει. 



Φυσικά και θα κλείσω με Παντελίδη... 




Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Φώτα... "στις λεωφόρους του μέλλοντος"


















Το Φως δεν έρχεται από τους ουρανούς. Το παράγουμε εμείς, βρίσκεται μέσα μας και μέσα στους αγώνες για μια άλλη, ανώτερη κοινωνία.

Ανήμερα των Φώτων το 1966 κυκλοφορεί η "Ρωμιοσύνη" σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Σήμερα κλείνουν 50 χρόνια από εκείνη την ημέρα.

Από τότε η Ρωμιοσύνη μας συντροφεύει σε κάθε διεκδίκηση και φωτίζει κάθε μας αγώνα.

Το Φως του Ρίτσου, το Φως του Μίκη, το Φως ενός "μικρού λαού που πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια": ας μου επιτραπεί, αυθαίρετα, αυτά τα Φώτα να γιορτάζω σήμερα.


Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

"Το συναξάρι του έρωτα" στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων

Διασκευή στο έργο του Φ. Γκ. Λόρκα «Ο έρωτας του Δον Περλιμπλίν με την Μπελίσα στον κήπο του». 





Ο Δον Περλιμπλίν, ένας ορκισμένος εργένης, αποφασίζει να παντρευτεί μετά από παρότρυνση της υπηρέτριάς του, Μαρκόλφας. Παντρεύεται και ερωτεύεται την κατά πολλά χρόνια νεότερή του και όμορφη Μπελίσα και κάνει τα πάντα για τον ανιδιοτελή έρωτα, φτάνοντας στην αποκορύφωση της πραγματικής του έννοιας…





Παίζουν: Κασσάνδρα ΜπαφαλούκουΆλκηστις ΒούλγαρηΚωνσταντίνος Γεωργακόπουλος














Από 24/11 Κάθε Τρίτη 21.15 μ.μ
Χώρος Τέχνης Άσωμάτων (Αγ.Ασωμάτων 6, Θησείο)
12€ (κανονικό) 10€ (φοιτητικό – ανέργων)
Τηλ. 6973068994

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Το Σύμφωνο Συμβίωσης, η οικογένεια και τα πρότυπα συμπεριφοράς

του Θανάση Αλεξίου, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Παρόλο που η οικογένεια έχει απωλέσει σημαντικές λειτουργίες, φαίνεται πως επηρεάζει ακόμη την κοινωνικοποίηση των παιδιών. Σε μεγάλο βαθμό αυτό εξαρτάται από την ταξική θέση των γονιών (εισόδημα, πολιτισμικό κεφάλαιο, κύρος, δημόσιες σχέσεις κ.λπ.). Ωστόσο υπάρχουν δίπλα στην οικογένεια άλλοι φορείς κοινωνικοποίησης (σχολείο, παρέες συνομηλίκων, διαδίκτυο, ΜΜΕ κ.ά.) που ασκούν ενδεχομένως, με την έννοια της εκμάθησης προτύπων, στάσεων και συμπεριφορών,  πολύ σημαντικότερη επίδραση πάνω στα παιδιά, γεγονός που σχετικοποιεί το ρόλο της οικογένειας ως φορέα κοινωνικοποίησης.  Για αυτό  δεν χρειάζεται να θέτουμε στην οικογένεια ζητήματα που η ίδια εκ των πραγμάτων μόνο περιορισμένα μπορεί να αντιμετωπίσει. Και αυτό αφορά πολύ περισσότερο στη λαϊκή οικογένεια. Θα ήταν υποκριτικό  να καθιστούμε αποκλειστικά υπεύθυνη την οικογένεια για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, -παρόλο που δεν βγαίνει από πουθενά ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των ατόμων είναι πρόβλημα-, όταν για όλα τα άλλα ζητήματα (χρήση ουσιών, παραβατική-«αντικοινωνική» συμπεριφορά κ.λπ.) μοιράζουμε την ευθύνη στην κοινωνία, στο σχολείο, στις παρέες κ.ά. Ας αναρωτηθεί κανείς (και αναφερόμαστε πρωτίστως στη λαϊκή και εργατική οικογένεια) ποιο Γολγοθά την υποχρεώνουμε να περάσει αφού η ίδια δεν διαθέτει ούτε το απόθεμα δύναμης και κουράγιου, ούτε τα μέσα (οικονομικά και πολιτισμικά) να διαχειριστεί το «πρόβλημα» που της δημιουργούμε.
Θα έλεγα μάλιστα ότι η λαϊκή οικογένεια έχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλον (μεσοαστική και αστική  οικογένεια) τη δημόσια θεματοποίηση του ζητήματος, εκτός αν θεωρούμε αυτονόητη την απώθηση της σεξουαλικής συμπεριφοράς με σκοπό την «διόρθωσή»της. Να ζουν δηλαδή οι άνθρωποι μέσα σε καταπιεστικούς κοινωνικούς ρόλους (άντρας, γυναίκα κ.λπ.). Αντίθετα με την αστική οικογένεια που διαθέτει τα μέσα (ψυχοθεραπευτές, παιδαγωγοί, διευρυμένο προσωπικό και κοινωνικό κύκλο κ.α.),  η λαϊκή οικογένεια διαθέτει πολύ πενιχρά μέσα, ειδικά σε μια περίοδο εμπορευματοποίησης των δημόσιων αγαθών, για να «διαχειριστεί» το πρόβλημα. Αναγνωρίζοντας ότι η οικογένεια είναι σε θέση να προσανατολίσει σεξουαλικά τα παιδιά, καθιστούμε ουσιαστικά αυτή  υπεύθυνη για την κοινωνικοποίηση των παιδιών, παρόλο που αυτή έχει απογυμνωθεί, -εξαιτίας της παρέμβασης του κράτους (οικογενειακό δίκαιο, κοινωνικοί λειτουργοί, εταιρείες προστασίας ανηλίκων, ΜΚΟ κ.α.) από σημαντικές κοινωνικές δεξιότητες και αρμοδιότητες. Με αυτό τον τρόπο η οικογένεια και οι γονείς έχουν αποειδικευτεί και με αυτή την έννοια έχουμε μια προλεταριοποίηση της «γονεϊκότητας» (S. Lash).
Αναθέτοντας στην οικογένεια την αστυνόμευση της σεξουαλικής συμπεριφοράς των παιδιών για να μην «αποκλίνουν» από την ενδεδειγμένη ετερόφυλη, την καθιστούμε ουσιαστικά «συνεργό» σε ένα εγχείρημα «κανονικοποίησης» της λαϊκής οικογένειας και της εργατικής τάξης που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο καπιταλισμός χρειάζονταν ένα πειθήνιο και παραγωγικό σώμα για το εντάξει στη μισθωτή εργασία. Συνεπώς αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως «φυσικό»: στην οικογένεια, στην σεξουαλικότητα,  στην ηθική κ.λπ. είναι προϊόν μιας μακράς διαδικασίας εγχάραξης (στο μυαλό, στο σώμα και στη ψυχή) και μ’ αυτή την έννοια πρόκειται για μια ανθρωπολογική μετάλλαξη που πολύ λίγο έχει να κάνει με τη «φύση». Και όμως το κύριο (αν όχι το αποκλειστικό) αντικείμενο αυτής της «κανονικοποίησης» του κοινωνικού σώματος απετέλεσε η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ήταν η περίοδος που το κεφάλαιο χρειάζονταν  εργάτες και μάλιστα πειθαρχημένους, στρατιώτες για τον εθνικό στρατό αλλά και νομιμόφρονες υπηκόους. Η ένταση και η κλιμάκωση των πρακτικών πειθάρχησης που εναλλάσσονταν με την «ποιμαντορία» (ηθικοποίηση) και την καταστολή των «επικίνδυνων τάξεων» (εργατικών στρωμάτων) (φιλάνθρωπος ακτιβισμός, κοινωνική εργασία, Workhouses/πτωχοκομεία κ.λπ.) απέβλεπε πρωτίστως στην απώθηση και πάταξη των οικογενειακών και γαμήλιων πρακτικών των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων που απέκλιναν από τις αξίες των αστικών και μεσοαστικών στρωμάτων. Εδώ ο κανόνας ήταν οι προγαμιαίες σχέσεις, τα εξώγαμα παιδιά, και  οι εξώγαμη συμβίωση. Στη Βιέννη αλλά και στις ΗΠΑ (αρχές του 20ου αιώνα) ένα μεγάλο μέρος των παιδιών από την εργατική τάξη γεννιόνταν εκτός γάμου, ήταν «νόθα» (R. Sieder, P. Laslet).
Το «σύστημα της σεξουαλικότητας»  και της οικογένειας επεξεργασμένο για τους αστούς (για την μεταβίβαση της περιουσίας), θα αντικαταστήσει, όπως πολύ ορθά το θέτει ο M. Foucault, -παρόλο που αυτός βλέπει στην εξουσία (ως αυτοσκοπό) και όχι ως μέσον και εκφραστή ταξικών συμφερόντων-, συν τω χρόνω το χαλαρό σύστημα των «συγγενειών»  στα λαϊκά στρώματα που εποπτεύονταν  κυρίως από την εκκλησία και θα διαχυθεί  σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Στόχος του ο έλεγχος του πληθυσμού και η χειραγώγηση του κοινωνικού σώματος, καθώς το σεξ (πρακτικές και συμπεριφορές)  επηρέαζαν άμεσα την αναπαραγωγή αυτού του εμπορεύματος που δίνει υπόσταση στον καπιταλισμό, δηλαδή την εργατική δύναμη.Στη μορφή της συζυγικής ετερόφυλης οικογένειας (ας πούμε «πυρηνική οικογένεια») ο καπιταλισμός βρίσκει ένα «αξιόπιστο σχήμα», το οποίο μπορεί να του διασφαλίσει, υπό την εποπτεία του νόμου απρόσκοπτα την αναπαραγωγική λειτουργία. Αυτή αναλαμβάνει επίσης με «προθυμία» σημαντικό κόστος (οικονομικό, ψυχολογικό κ.λπ.) για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, που αλλιώς θα έπρεπε να αναλάβει το κεφάλαιο ή, το κράτος. Φαίνεται λοιπόν πως σε αυτό το οικογενειακό σχήμα μπορεί να συνυπάρχει εκ πρώτης η έκφραση της σεξουαλικότητας (ετερόφυλης) με την κοινωνική αναπαραγωγή.  Ως ασφαλιστική δικλείδα για την διατήρηση της οικογένειας προσφέρθηκε κυρίως για τους άντρες η επίσημη πορνεία ενώ στη γυναίκες έμενε η ανεπίσημη (βλ. Κομμουνιστικό Μανιφέστο), όπως περίπου παρουσιάζεταιστις ταινίες τουΛ. Μπουνιουέλ.
Αφού έγινε σαφές πως η σημερινή οικογένεια έχει ιστορία, επομένως δεν είναι φύση,  ας δούμε τώρα τη θέση για τα πρότυπα που θα προβάλλει η ομοφυλόφιλη οικογένεια στα παιδιά. Εκφράζεταιη άποψη πως τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια  ομοφυλόφιλη οικογένεια θα προσανατολιστούν σεξουαλικάομοφυλόφιλα. Είναι ενδιαφέρον, και ενώ ο καθένας θα ανέμενε ότι οι οικογένειες ομοφυλόφιλων ζευγαριών θα αμφισβητούσαν εξαιτίας της βιωματικής τους εμπλοκής το ρόλο της «φύσης» στη δημιουργία συγγένειας, αυτές αποδίδουν, σύμφωνα με σχετικές έρευνες, μεγαλύτερη έμφαση στη βιολογία («βιολογικό ιδίωμα»), θεωρώντας ότι  οι γενετικές σχέσεις συμβολίζουν τη φυσικότητα της βιολογικής συγγένειας (Μ. Strathern, 1992). Κατά κάποιο τρόπο τα ίδια τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια αποδέχονται με έμμεσο αλλά σαφή τρόπο  τον «πλασματικό» χαρακτήρα της δικής τους ομοφυλόφιλης οικογένειας. Αποδέχονται δηλαδή την κυρίαρχη άποψη ότι οι δικοί τους οικογενειακοί σχηματισμοί δεν δημιουργούν  συγγένεια, καθώς έχουν συνδέσει την οικογένεια με τη «φύση» και λείπει το γενετικό στοιχείο. Από αυτή την οπτική το αίτημά τους για την αναγνώριση της (ομοφυλόφιλης) οικογένειας (σύμφωνο συμβίωσης, γάμος, υιοθεσία κ.λπ.) ενισχύει την ιδεολογία του οικογενεισμού, εν τέλει  τον  «βιολογικό ντετερμινισμό».
Επομένως δεν βγαίνει από πουθενά ότι οι ομοφυλόφιλοι γονείς θα θέλουν, όπως διατείνεται ο συμπεριφορισμός, τα παιδιά τους να προσανατολιστούν, -όταν μάλιστα οι ίδιοι ενστερνίζονται, τη «φυσικότητα» της οικογένειας-, σεξουαλικά ομοφυλόφιλα. Και αυτό γιατί, παρόλο που η σημερινή οικογένεια βασίζεται σε ετεροφυλόφιλες σεξουαλικές πρακτικές δεν μπορούν να αποκλειστούν οι ομοφυλόφιλες ή άλλες σεξουαλικές πρακτικές. Εξάλλου οι σημερινοί ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ κ.ά. (ΛΟΑΤ) από τις ετεροφυλόφιλες οικογένειες «βγήκαν». Αυτό που θα πρέπει να διασφαλιστεί τόσο στα παιδιά της ετεροφυλόφιλης όσο και της ομοφυλόφιλης οικογένειας κ.ά. είναι αυτά να μεγαλώνουν  ελεύθερα και υπεύθυνα έχοντας τις αναγκαίες κοινωνικές υποδομές (παιδαγωγική, ψυχολογία, αθλητισμός, αισθητική αγωγή κ.λπ.). Αν ίσχυε η θέση του συμπεριφορισμού, ότι το αποκλειστικό στοιχείο που ενεργοποιεί την (αντι)δράση των ατόμων είναι το βίωμα, τότε η εργατική τάξη δεν θα μπορούσε ποτέ να χειραφετηθεί,  καθώς θα αναπαρήγαγε   τις πρακτικές καταπίεσης και εκμετάλλευσης που η ίδια έχει βιώσει. Αυτή δεν θα μπορούσε να θέσει, εξαιτίας των δικών της βιωμάτων (εκμετάλλευση, καταπίεση, αδικία κ.λπ.) τα ζητήματα της κοινωνίας ως καθολική τάξη.
Σε κάθε περίπτωση όμως ο σεξουαλικός προσανατολισμός που αναθεωρεί την έμφυλη ταυτότητα, αυτή που επιβλήθηκε από την κοινωνικοποίηση και τις κοινωνικές συμβάσεις και καταπιέζει το άτομο, για να ταυτιστεί με μία άλλη, μάλλον ευπρόσδεκτος πρέπει να είναι για μια κοινωνία που θέλει ελεύθερα άτομα. Η πραγματικότητα αυτή καταδεικνύει επίσης ότι η σεξουαλική ταυτότητα δεν ταυτίζεται πάντα με το φύλο. Δηλαδή κάποιος μπορεί να έχει κοινωνικοποιηθεί μέσω κοινωνικών ρόλων και επιτέλεσης ως άντρας («κοινωνικό φύλο») αλλά να αισθάνεται γυναίκα και το αντίστροφο κ.ο.κ. Ως γνωστόν η αναντιστοιχία φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας οδηγεί συχνά και στην αλλαγή «βιολογικού» φύλου ώστε να αποκατασταθεί η αντιστοιχία σεξουαλικής ταυτότητας και φύλου (transsexual).
Στη συγκεκριμένη συλλογιστική η σεξουαλική ταυτότητα, εφόσον διασφαλίζεται ότι άτομα ή ομάδες δεν εξαναγκάζονται ή, περιθωριοποιούνται, -κατάσταση που σε ένα βαθμό αίρει το Σύμφωνο Συμβίωσης-, θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως προσωπική υπόθεση όπως περίπου συμβαίνει, -παρόλο που είναι διαφορετικής τάξης πρόβλημα, καθώς ακουμπά τον υπαρξιακό πυρήνα του ατόμου (και το σώμα και την ψυχή)- με την συνταγματική κατοχύρωση της ανεξιθρησκείας, όπου η θρησκευτική επιλογή είναι ή, οφείλει να είναι προσωπική υπόθεση. Η απόρριψη του Συμφώνου Συμβίωσης θα είχε νόημα στο βαθμό που ζητούσε κανείς και την κατάργηση της οικογένειας και του γάμου και μαζί της αστικής ηθικής για τα σεξουαλικότητα, θέση που συνάδει με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και εφαρμόστηκε, ανεξάρτητα αν αργότερα αναθεωρήθηκε,  στη Σοβιετική Ένωση στη δεκαετία του ΄20. Βεβαίως στην αστική-καπιταλιστική πραγματικότητα,  όπου το κράτος έχει ιδιοποιηθεί λειτουργίες της κοινωνίας, τα πολιτικά, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα που έχουν προκύψει από τους κοινωνικούς αγώνες, συνιστούν ένα ανάχωμα στην αυθαιρεσία του αστικού κράτους. Η μη αναγνώριση αυτών των δικαιωμάτων στα ΛΟΑΤ-άτομα (λεσβιακά, ομοφυλόφιλα, αμφισεξουαλικά, τρανσεξουαλικά άτομα), σημαίνει ουσιαστικά ότι αυτά θα συνεχίσουν να είναι εκτεθειμένα στην κρατική καταπίεση, στη χλεύη και στους  προπηλακισμούς μιας αυτόκλητης «αστυνομίας ηθών», όπως αυτή κάθε φορά εργαλειοποιείται (ρατσισμός, ομοφοβία κ.λπ).
 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Ατέχνως.gr, στις 16/12/2015

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Litanie des saints


Είναι ένα από αυτά τα έργα που όταν τα ακούς αναρωτιέσαι μήπως το μόνο υπαρξιακό ερώτημα της ανθρωπότητας θα έπρεπε τελικά να είναι το τι θα ήταν η ζωή χωρίς τη μουσική...

Μάθημα θρησκευτικών λοιπόν. Χωρίς απαλλαγή. Η "Λιτανεία των Αγίων".


Επίσης είναι ένα από εκείνα τα κομμάτια που όταν τα ακούς καταλαβαίνεις ότι έρχεται από πολύ μακριά, και πηγαίνει πολύ μακριά. 

Έρχεται από τα βάθη των αιώνων, και καθώς αναδύεται στην επιφάνεια του σύγχρονου αλλάζει δραστικά τις μορφές του.


Η Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου, μας διαφωτίζει μέσω του  "Παλμογράφου" για τις γεωγραφικές, μουσικές και χρονολογικές καταγωγές της Λιτανείας βασισμένη στα λόγια του ίδιου του συνθέτη, Dr. John :
"Κατ’ αρχάς, η «Λιτανεία των Αγίων» βασίστηκε σε κάποια σύνθεση του Louis Moreau Gottschalk (1829 – 1869), ο οποίος θεωρείται ως ο πρώτος κλασικός Αμερικανός συνθέτης που χρησιμοποίησε λαϊκά μοτίβα στη μουσική του. Ο σπουδαίος αυτός συνθέτης είχε μεγαλώσει στο Congo Square, ένα οικοδομικό τετράγωνο της Νέας Ορλεάνης, όπου τις νύχτες παρακολουθούσε τους μαύρους, γέρους σκλάβους να χορεύουν και να τραγουδούν τραγούδια της πατρίδας τους, της Αφρικής. Αυτά, λοιπόν, τα τραγούδια είχαν εμπνεύσει τον Gottschalk, ο οποίος – αξίζει να σημειωθεί – αργότερα, στο Παρίσι, αποτέλεσε «μουσικό ζευγάρι» με τον FrédéricChopin.
 
Στη συνέχεια, ο Dr. John πήρε ένα απόσπασμα από τη μουσική του Gottschalk, με τον τίτλο «Bamboula, ο χορός των Νέγρων», το οποίο συνέδεσε με κάποιους παλιούς, τοπικούς ήχους της Νέας Ορλεάνης, που αναπτύσσονται στη «Λιτανεία των Αγίων» και αφορούν σε Αφρικανικές και Καθολικές Λιτανείες. Ιδιαίτερα οι Αφρικανικές Λιτανείες σχετίζονται άμεσα με Τελετές – Λιτανείες κάποιων θρησκειών τύπου βουντού κ.ά. Αξιοσημείωτο είναι ότι η περίφημη αυτή Μελωδία – Λιτανεία ολοκληρώνεται με την αναφορά στη Santa Cecilia, που θεωρείται εκεί ως η «Αγία – Προστάτιδα της Μουσικής»…

Οι στίχοι του τραγουδιού είναι γραμμένοι σε αφρικανική διάλεκτο, στην οποία αναμειγνύονται τα γαλλικά Κρεόλ και στοιχεία κάποιας ισπανικής διαλέκτου."

-Litanie des saints-

Ero mante te que le mama
damba la metres
Ero mante te que le papa
damba la moi ido
Ero mante te que le mama
Santa Maria

Ero mante te que le mama
Ero mante te que le papa
Doce goche goche que le mama
mama oceon

Ero mante te que le mama
yia malia
Ero mante te que le papa
obea obea
Ero mante te que le mama
ooh bacalia

Ero mante te que le mama
Ero mante te que le papa
Doce goche goche que le mama
sambeau sambeau

Ero mante te que le mama
ooh coumalieh
Ero mante te que le mama
mamzelo zoulie zoulie zoulie
Ero mante te que le papa
papa ledvah

Ero mante te que le mama
Ero mante te que le papa
Doce goche goche que le mama
San Cecilia 



Και τελικά τι είναι η Λιτανεία των Αγίων; Μια έκρηξη είναι. Το αποτλεσμα μιας από τις πιο δημιουργικές συγκρούσεις της παράδοσης, της νεωτερικότητας και της μετανεωτερικότητας. 


Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Με δύναμη από την Κηφισιά

ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ… ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟΑ


Το Θέατρο Στοά ξεκινάει από φέτος μια καινούργια πορεία , αφού παραδίνεται στους νεώτερους συνεργάτες του η σκυτάλη για  να συνεχίσουν έναν αγώνα που ξεκίνησε πριν από 45 ακριβώς χρόνια, στο ίδιο θέατρο, με μια συνεχή παρουσία και πάντοτε με μια τολμηρή πρόταση.

Στο φετινό ρεπερτόριο έχει προγραμματιστεί το ανέβασμα ενός από τα αριστουργήματα της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής παραγωγής, το "Με δύναμη από την Κηφισιά", των Κεχαΐδη-Χαβιαρά. Θα ανεβαστεί σε σκηνοθεσία του Θανάση Παπαγεωργίου, και τους τέσσερις ρόλους του έργου θα ερμηνεύσουν δύο παλιά στελέχη της Στοάς, η Ευδοκία Σουβατζή και η Εύα Καμινάρη, μαζί με τις νεώτερες Χριστίνα Πλατανιώτη και Ελευθερία Στεργίδου. Το σκηνικό και τα κοστούμια υπογράφει η Λέα Κούση. 

Οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν 1η Δεκεμβρίου και θα διαρκέσουν μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου.

Το «Με δύναμη από την Κηφισιά» είναι ένα έργο για τις γυναίκες… Τρεις φίλες και η κόρη της μίας εξ αυτών,  συζητούν για τον έρωτα τόσο έντονα, όσο έντονη είναι τελικά και η απουσία του. Ο Δημήτρης Κεχαΐδης πίστευε ότι μιλώντας για τον έρωτα είναι σαν να μιλάς για την ίδια τη ζωή. Η συζήτηση για τον έρωτα, έλεγε, δεν είναι σαν όλες τις άλλες, δεν είναι για να περνάει η ώρα. Ο έρωτας είναι το κίνητρο της ζωής. Αυτό ισχύει  και για τις γυναίκες αυτές: την Αλέκα, τη Μάρω, τη Φωτεινή και την Ηλέκτρα. Ο έρωτας είναι το κίνητρο της ζωής τους.. Γι αυτό και είναι πρόσωπα τραγικά ιδωμένα, όπως λέει η Ελένη Χαβιαρά, από μία γωνία… λοξή!

Info:
ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΕΧΑΪΔΗ-ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΒΙΑΡΑ
"ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ"

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ                                                                                                                                               
ΣΚΗΝΙΚΟ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΛΕΑ ΚΟΥΣΗ

ΠΑΙΖΟΥΝ: ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΟΥΒΑΤΖΗ, ΕΥΑ ΚΑΜΙΝΑΡΗ, ΧΡΙΣΤΙNΑ ΠΛΑΤΑΝΙΩΤΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΕΡΓΙΔΟΥ

Παραστάσεις: Παρασκευή και Σάββατο στις 9.15,  Κυριακή στις 7.00

Τιμές εισιτηρίων: 
Παρασκευή 10€, Σάββατο και Κυριακή 15€
Φοιτητικά, συνταξιούχοι 12€
Άνεργοι, ΑμεΑ 10€ σε όλες τις παραστάσεις
Θεατρολόγοι/ατέλειες σπουδαστών 5,00+πρόγραμμα



Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Στιχουργικές Θεματικές Πέμπτες με τους Contrasto, στο Χαμάμ




Πέμπτη 26 Νοεμβρίου & 3 Δεκεμβρίου – Λευτέρης Παπαδόπουλος
Πέμπτη 10 & 17 Δεκεμβρίου – Λίνα Νικολακοπούλου

Οι Contrasto επιστρέφουν στο χώρο του εγκλήματος
– δηλαδή στη μουσική σκηνή Χαμάμ
με μία νέα πρωτοβουλία: 
θέλοντας να τονίσουν και να αναδείξουν 
την σπουδαιότητα του καλού στίχου στο ελληνικό τραγούδι αναλαμβάνουν να μας παρουσιάσουν 
το έργο επιλεγμένων μεγάλων στιχουργών
ξεκινώντας την Πέμπτη 26/11 και κάθε Πέμπτη!

Η πρώτη παρουσίαση αφορά στο μεγάλο Έλληνα
στιχουργό και ποιητή Λευτέρη Παπαδόπουλο, 
τις Πέμπτες 26 Νοεμβρίου και 3 Δεκεμβρίου.
Έχοντας συνεργαστεί με όλους
τους σπουδαίους Έλληνες συνθέτες (Λοίζο, Σπανό,
Ξαρχάκο, Θεοδωράκη κ.ά)
και ερμηνευτές (Καζαντζίδη, Νταλάρα,
Αλεξίου, Μαρινέλα, Κόκοτα κ.ά)
ο Λευτέρης Παπαδόπουλος αποτελεί
ένα κεφάλαιο ανεκτίμητης αξίας στη μουσική του τόπου μας.

Επόμενος σταθμός η Λίνα Νικολακοπούλου, 
τις Πέμπτες 10 & 17 Δεκεμβρίου.
Μια στιχουργός η πένα της οποίας
δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο.
Έχοντας κι εκείνη συνεργαστεί με πολύ σπουδαίους συνθέτες
(Κραουνάκη, Μικρούτσικο, Παπαδημητρίου κ.ά)
και ερμηνευτές (Πρωτοψάλτη, Μητσιάς, Γαλάνη, Αρβανιτάκη)
και συνεχίζοντας τη δημιουργική της δράση,
εκφράζει και συνεπαίρνει το κοινό απαράμιλλα.
Λευτέρης Παπαδόπουλος και Λίνα Νικολακοπούλου λοιπόν,
δυο στιχουργοί που άφησαν
–και εξακολουθούν να αφήνουν-
ανεξίτηλα τα σημάδια τους
και στόλισαν με ό,τι ωραιότερο τα τραγούδια
και τη μουσική μας παράδοση.

Οι Contrasto, είναι ένα νεανικό συγκρότημα
που ερωτοτροπεί με το καλό ελληνικό τραγούδι.
Μετρούν ήδη στο ενεργητικό τους
ένα αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο
καθώς και στα τραγούδια του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Προσεγγίζοντας πάντα με σεβασμό
την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού,
προσθέτοντας όμως και μια νέα ματιά
με τις ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις τους.

Λήνα Ψυχογιού (τραγούδι)
Αλέξανδρος Μαούτσος (κιθάρα)
Φίλιππος Παχνιστής (πιάνο)
Πάνος Τσίτσικας (μπουζούκι)

www.xamam.gr
210-3421212
Δημοφώνος 97, Άνω Πετράλωνα