Ετικέτες

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Μαστροχαλαστές ετών 20...

Ο αγαπημένος μου στίχος μελοποιημένου πολιτικού ποιήματος προέρχεται από την «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου» του Κώστα Βάρναλη, ερμηνευμένος μοναδικά από τον αξέχαστο αγωνιστή Νίκο Ξυλούρη: «Να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ». Είκοσι χρόνια πριν, το τείχος του μίσους περνάει στην ιστορία. Ο συμβολισμός του γεγονότος είναι πολυδιάστατος, και έχει χυθεί πολύ μελάνι για την ανάλυσή του. Όμως αξίζει τον κόπο να τον προσπεράσουμε, για την ώρα, και να δούμε τι πραγματικά σημαίνει το γεγονός αυτό και για τις σημερινές κοινωνίες.
Για να λέμε την αλήθεια, οι εορτασμοί που λαμβάνουν χώρα αυτόν τον καιρό στο Βερολίνο, δεν είναι αποκλειστικά αφιερωμένοι στην πτώση του τείχους αυτού καθεαυτού, αλλά ενέχουν και ένα σημαντικό ποσοστό (χαιρέκακου) εορτασμού για την νίκη του καπιταλισμού επί του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Είναι απαράδεκτο για σύγχρονα πολιτεύματα να χωρίζουν τους πολίτες τους με τείχη, ως άλλα ζώα, που η οποιαδήποτε επαφή με τον «έξω» κόσμο θα αποτελούσε εν δυνάμει απειλή της σταθερότητας του εκάστοτε πολιτικού συστήματος. Αυτή, είναι μια άποψη που, εκ πρώτης όψης, όλοι οι Δυτικοί (και μη) ηγέτες δείχνουν να αποδέχονται. Όταν όμως η συζήτηση επεκτείνεται στο σύγχρονο τείχος της ντροπής που φυλακίζει τους Παλαιστίνιους, οι δυτικοί ηγέτες, δεν φαίνεται να έχουν την ίδια άποψη. Γιατί, βλέπετε, σε αυτήν την περίπτωση, το τείχος το έχουν χτίσει σύμμαχοί τους και όχι κομμουνιστές. Η ουσία για τους σημερινούς ισχυρούς πολιτικούς δρώντες, δεν βρίσκεται στο κατά πόσον ένα κράτος παραβιάζει κατάφορα το Διεθνές Δίκαιο, αλλά στο αν το τείχος που κατασκευάζει φέρει το σφυροδρέπανο ή το «Άστρο του Δαυίδ».
Για μένα η απάντηση στην πρόσφατη επέτειο είναι μία, και πρέπει να την βροντοφωνάξουν οι λαοί: «Ρίξτε όλων των ειδών τα τείχη!» Είτε έχουν χτιστεί από σοσιαλιστές, είτε από σιωνιστές• είτε είναι πραγματικά, είτε ιδεολογικά ή και ιδεατά, ένα είναι σίγουρο: είναι ό,τι πιο αντιλαϊκό και αντιαισθητικό έχει αναγεννήσει ο σύγχρονος πολιτισμός. Το 89’ έπεσε το πρώτο τείχος. Σειρά έχουν τα 12 άλλα τείχη που παραμένουν υψωμένα σε ολόκληρο τον κόσμο, χωρίζοντας λαούς, που μισιούνται, σε πολλές περιπτώσεις, απλά επειδή το θέλησαν έτσι κάποιοι άλλοι. Από την Λευκωσία μέχρι το Ρίο ντε Τζανέιρο και από τη Γάζα μέχρι την Κορέα, ας πέσουν τα τείχη!

2 σχόλια:

  1. Ύστερα ας ρίξουμε κι τα τείχη των καρδιών μας...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ;) ισχύει!! αρε t3ars... αναβλύζει ο ποιητικός λόγος!! :) ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...