Ετικέτες

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

«Λέοντες αντί αμνών…»

Την αφορμή για το άρθρο, αυτή τη φορά, την πήρα από μια σύντομη ανάρτηση του Κ. Βαξεβάνη στο portal του «Κουτιού της Πανδώρας» με τον τίτλο «Γράμμα σε έναν κακομαθημένο δολοφόνο». 100 σφαίρες, 6 τραυματίες, μια νέα κοπέλα να βρίσκεται στο νοσοκομείο και τα… «παιδιά» που τα έκαναν όλα αυτά πίνουν καφέδες. Γιατί οι «ιδεολόγοι» αποφάσισαν ότι κύριος εχθρός τους είναι ένας συνομήλικός τους που βγάζει το ψωμί του. Τα έβαλαν με τους αστυνομικούς και όχι με την αστυνομία. Τα έβαλαν με παιδιά και όχι με τις ομάδες κρούσης ή τους ασφαλίτες που έχουν αποδείξει έμπρακτα και πολλάκις τον αντιδραστικό τους ρόλο. Βρήκαν εύκολους στόχους, ανεκπαίδευτους λόγω της διαχρονικής ολιγωρίας της πολιτικής και επιχειρησιακής τους ηγεσίας.
Πάντως, το μόνο που απέδειξαν είναι η ίδια τους η ανοησία. Γιατί αν εξετάσουμε τις τρομοκρατικές οργανώσεις διαχρονικά και σε παγκόσμιο επίπεδο, θα δούμε ότι πάντοτε αυτές προσπαθούσαν (και σε έναν βαθμό τα κατάφερναν) να δημιουργήσουν ένα φίλιο ρεύμα μέσα στην κοινωνία μέσω των λεγόμενων «δίκαιων στόχων». Οι συγκεκριμένοι μπούληδες όμως, ούτε αυτό δεν είναι ικανοί να κάνουν, αφού χτυπώντας νεαρούς αστυνομικούς, χτυπάνε την ίδια την κοινωνία. Χτυπάνε τα αδέλφια μας, τους φίλους μας, τους συντρόφους μας. Και είναι σίγουρο ότι αυτή τη φορά το σύνολο της κοινωνίας, και όχι απλά η πλειοψηφία της όπως συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν, είναι απέναντί τους.
Το θέμα, ωστόσο, έχει και ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Πέραν του αποτρόπαιου χαρακτήρα του εγκλήματος, οφείλουμε να εξετάσουμε και το ποιος μπορεί να επωφελείται από αυτήν την κατάσταση που δημιουργείται. Πάντως, σίγουρα όχι η «επανάσταση» που ολοένα και χάνεται στα βάθη του ορίζοντα. Όλες αυτές οι επιθέσεις δίνουν άλλοθι σε οποιονδήποτε έχει κρυμμένα στο συρτάρι του σχέδια περεταίρω καταστολής και ελέγχου του όποιου λαϊκού κινήματος υπάρχει αυτή τη στιγμή ή της δημόσιας έκφρασης των περιθωριοποιημένων πολιτικών ομάδων. Γίνεται βούτυρο στο ψωμί των υπερμάχων της θεωρίας του «Μεγάλου Αδελφού», των καμερών στους δρόμους και της αύξησης της αστυνομοκρατίας σε μια μέχρι πρότινος αυτοοργανωμένη, λαϊκή γειτονιά του κέντρου της Αθήνας.
Το ποιοι είναι οι «λέοντες» και ποιοι οι «αμνοί» αυτής της υπόθεσης, είναι ζήτημα του καθενός από μας να το καθορίσει. Η τρομοκρατία έχει πολλά πρόσωπα. Το πιο στυγνό, ανήθικο και δειλό πρόσωπό της, το είδαμε στο Α.Τ. Αγ. Παρασκευής. Το πιο ύπουλο και υπόγειο, εφαρμόζεται από το ίδιο το κράτος μέσω των βίαιων οργάνων του στον δρόμο. Και η κοινωνία κάπου στη μέση, να τρομοκρατείται πανταχόθεν, και λόγω της αδυναμίας της, αντί να στέκεται ενιαία και μαζικά ενάντια σε κάθε είδους τρομοκρατία από όπου και αν αυτή προέρχεται, να πέφτει θύμα των πολιτικών λαϊκιστικών ρευμάτων και να διχάζεται ακόμα και απέναντι σε αυτό το ζήτημα.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κορινθιακή" στις 5/11/2009

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...