Ετικέτες

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία

Το Πολυτεχνείο για 36η φορά γεμίζει κόκκινα γαρύφαλλα. Μουσικές που ανασύρουν στη μνήμη, όσων έζησαν τον Νοέμβρη του ’73, την αίσθηση της αυτοθυσίας στο όνομα των ιδανικών της ελευθερίας, της ισότητας και της δημοκρατίας. Γεμίζει φωνές νέων αγωνιστών που αν και δεν έζησαν τις μέρες εκείνες του ’73, εντούτοις, είναι διαχρονικά οι πιο συνεπείς απ’ όλους στις αρχές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και γεμίζει κροκοδείλια δάκρυα ή βαρυσήμαντες δηλώσεις αυτών που εξέλαβαν την συμμετοχή τους στην εξέγερση, ως μια πολύ καλή επαγγελματική ευκαιρία.
Η προσπάθεια καπήλευσης της αυθόρμητης, λαϊκής, νεολαιίστικης, και ως έναν βαθμό και ταξικής, εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έχει ξεκινήσει από την πρώτη στιγμή, και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και διαρκώς αυξανόμενους πλειοδότες μέχρι σήμερα. Τα πρωτεία της μεγάλης αυτής επιχείρησης διαστρέβλωσης της ιστορίας, άξια αποδίδονται στην φοιτητική παράταξη της ΠΑΣΠ, την παράταξη που ανήκει ιδεολογικά στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, η οποία με πραξικοπηματικό τρόπο (ώ, τι ειρωνεία) κρατάει στην κατοχή της την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου, παραχωρώντας την στην ετήσια πορεία της 17ης Νοέμβρη ως άλλη ευγενική χορηγία της παράταξης στην «ημέρα μνήμης». Όμως το Πολυτεχνείο δεν είναι μια απλή «ημέρα μνήμης», μια απλή γιορτή. Ήταν εξέγερση λαϊκή και η κάθε επέτειός της είναι και μια αφορμή για διεκδίκηση των πάντα επίκαιρων λαϊκών και ταξικών συμφερόντων.
Δεν θα πω ότι «τα αιτήματα του ’73 είναι φέτος πιο επίκαιρα από ποτέ». Το ακούμε αυτό εδώ και 35 χρόνια. Το μόνο που θα πω είναι ότι η οικονομική εξαθλίωση που ήδη έχει αρχίσει να χτυπάει τις πόρτες μας, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της κοινωνικής συνοχής. Και μέσα σε αυτό το οικονομικό σύστημα που βιώνουμε, μια πληγωμένη κοινωνική συνοχή μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για όποιον θελήσει να περικόψει και άλλες από τις ελευθερίες μας.
Ας είναι η επέτειος αυτή το έναυσμα για μια πιο βαθειά συνειδητοποίηση του ελληνικού λαού σχετικά με τα συμφέροντά του και τις ελευθερίες του, που, πλέον, βάλλονται πανταχόθεν.

«Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό»*


*Τον χιλιοτραγουδισμένο στίχο, έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για τον συγκρατούμενό του επί χούντας, Αντρέα Λεντάκη.

Δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 26/11/2009

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...