Ετικέτες

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Η σφαίρα που άλλαξε την Ελλάδα

Όταν μιλάμε για τον περσυνό Δεκέμβρη, συχνά προσπερνάμε το ότι τα γεγονότα που τον χαρακτήρισαν αποτελούν ίσως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μεταπολιτευτικής περιόδου της Ελλάδας. Μιλάμε για την πιο αυθόρμητη έκρηξη του νεολαιίστικου κινήματος, που παρέσυρε στον αγώνα της, με τεράστια ταχύτητα, ένα μεγάλο μέρος των ταξικών δυνάμεων. Μιλάμε για το γεγονός που προκάλεσε κινητοποιήσεις σε 40 διαφορετικές χώρες του κόσμου. Μιλάμε τελικά για τη νύχτα που η κοινωνία ξεπέρασε την πολιτική πατρωνία.

Η πιο συχνή ερώτηση για τον περσυνό Δεκέμβρη, είναι το κατά πόσον αυτός άφησε κάτι θετικό πίσω του. Οι απόψεις διίστανται ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός. Για μένα, τα θετικά ήταν πολλά. Πολύ περισσότερα από τα αρνητικά, αρκεί να εξαιρέσουμε το γεγονός της στυγνής δολοφονίας του Αλέξανδρου και να επικεντρωθούμε στα γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατό του. Όμως από όλα τα θετικά που θα μπορούσα να παραθέσω, ένα είναι, για μένα, το πιο σημαντικό. Αυτό που και μόνο του θα δικαιολογούσε και θα έδινε αξία στις αναρίθμητες κινητοποιήσεις: Τα φοβισμένα μάτια των πολιτικών. Αυτοί που για τόσα χρόνια έπαιζαν με τις ζωές μας, με την ευτυχία και την επιτυχία την δική μας και των γονιών μας, επιτέλους φοβήθηκαν. Δεν έβλεπαν να χάνονται ψήφοι. Αυτό το έχουν συνηθίσει πια. Έβλεπαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους. Να τρέμει το σύστημα της αδικίας που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αυτό ήταν που τους τρόμαζε.

Τελικά ο Δεκέμβρης πέρασε, οι κινητοποιήσεις τελείωσαν, και πραγματικά δεν νομίζω ότι κατάλαβαν οι πολιτικοί ποτέ τι συνέβη πραγματικά τότε. Νομίζουν ακόμα ότι αν απαγορεύσουν την κουκούλα, αν συλλάβουν δέκα παιδιά περισσότερα και αν δώσουν εντολή στα ΜΑΤ να δέρνουν λίγο περισσότερο, θα «τηρήσουν την τάξη». Αμ δε… Δεν λειτουργεί έτσι το σύστημα κύριε Χρυσοχοΐδη. Όσες περισσότερες κάμερες ανάψετε, όσες περισσότερες αστυνομικές μηχανές πέσουν πάνω στα πλήθη, όσο περισσότερο ξύλο ρίξουν οι εκτελεστές των επιχειρησιακών σας σχεδίων, τόσα περισσότερα παιδιά θα θυμώσουν. Και μπορεί ο θυμός τους αυτός αρχικά να παραμένει σιωπηλός, όπως παρέμενε για τόσα χρόνια, αλλά κάποια στιγμή θα ξεσπάσει για μια ακόμη φορά. Και πάλι θα φοβάστε, και πάλι θα τρέμετε για το ανθρωποφάγο σύστημά σας.

Απευθύνομαι σε όλους και λέω: Μην χάσετε την ευκαιρία να ακούσετε την νέα γενιά. Δείτε το σαν παράκληση, σαν επιθυμία, σαν απαίτηση ή και σαν προειδοποίηση. Έχει πολλά να πει, και αν η γηράσκουσα γενιά δεν μας ακούσει οικειοθελώς, τότε θα αναγκαστεί να την ακούσει με πολύ εντονότερο τρόπο απ’ ό,τι τον Δεκέμβρη. Και, όχι, δεν μιλάω για επεισόδια και καψίματα. Αυτά είναι στην αρμοδιότητα των προβοκατόρων. Μιλάω για διαδηλώσεις που θα κουνάνε συθέμελα τις κοιμισμένες πόλεις και τους κοιμισμένους πολίτες τους, και που δεν θα τελειώσουν σε μια βδομάδα όπως πέρσυ. Για κινητοποιήσεις που θα σας αναγκάσουν να μας ακούσετε, είτε το θέλετε είτε όχι. Στο χέρι της γενιάς σας είναι να μας παραδώσετε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που σκοπεύετε να μας παραδώσετε.

Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία που σας δίνεται, και αλλάξτε το μονότονο, συντηρητικό βιολί σας.

Τι ήταν τελικά ο Δεκέμβρης; Μια προειδοποίηση…

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 10/12/2009)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...