Ετικέτες

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΝ

Τον Μάρτιο, όταν ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα, πολλοί ήταν αυτοί που στοιχημάτιζαν για το αν θα «τη βγάζαμε» ή όχι μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Και να που τα καταφέραμε. Αν η παραπάνω πρόταση σας έκανε να νομίζετε ότι το άρθρο αυτό έχει αισιόδοξο χαρακτήρα, τότε, λυπάμαι, αλλά κάνετε λάθος.

Και που τα καταφέραμε, τί έγινε αγαπητοί αναγνώστες; Ή μάλλον ορθότερη ερώτηση είναι το «τί καταφέραμε;;;»

Καταφέραμε να αποτρέψουμε την ψήφιση των νόμων που έχουν ως άμεσο στόχο εμάς; Σαφώς και όχι! Γιατί αντί να πολεμήσουμε για το δίκαιο της αξιοπρέπειάς μας, αντί να προσπαθήσουμε να εμποδίσουμε την επιδρομή στα εισοδήματα, τις συντάξεις και τα εργασιακά δικαιώματά μας, αποφασίσαμε (και πάλι) να πιστέψουμε τα φούμαρα των Αλαφουζο-Πρετεντέριδων ότι κάποια σκοτεινή δύναμη επιβουλεύεται, τάχα, τον τουρισμό μας, και ότι αυτή είναι ο πραγματικός εχθρός του λαού. Ότι, δηλαδή, δεν είναι οι τράπεζες και οι μεγαλοκαρχαρίες της οικονομικής ζωής που πιέζουν το απρόσωπο (;;;) κράτος να λάβει μέτρα υπέρ της συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια των ιδίων. Επιλέξαμε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να μην πολεμήσουμε. Εμείς, οι ίδιοι, που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε απόγονοι ηρώων που δεν αποδέχονταν τη σκλαβιά. Δεν ξέρω αν εκείνοι ήταν ήρωες. Πάντως εμείς δεν είμαστε ούτε καν απόγονοι ηρώων. Σκύψαμε το κεφάλι, πιστεύοντας το χυδαίο ψέμα ότι τα μέτρα είναι αναγκαία για να καλυτερέψει μελλοντικά η ζωή μας. Εθελοντικά γίναμε (και καταδικάσαμε και τις μελλοντικές γενιές να είναι) σκλάβοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, υπηρετώντας τις 10-20-30 ή και 80 προνομιούχες οικογένειες της χώρας μας. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι είμαστε πολύ πρόθυμοι να ξαναεπιλέξουμε την ίδια χυδαία σκλαβιά αν ξαναγίνουν εκλογές τους ερχόμενους μήνες. Και προφανώς εννοώ ότι είτε το ΠΑΣΟΚ ξαναβγεί, είτε η ΝΔ, εμείς θα είμαστε κάτω από τον ίδιο ζυγό: τις 80 αυτές οικογένειες, που μαζί με τις αντίστοιχες των άλλων χωρών στοχεύουν την απανταχού εργατική τάξη. Εμείς φταίμε, λοιπόν, και όχι εκείνοι. Ούτε οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες, ούτε οι κυβερνήσεις-σκυλάκια τους. Εμείς και μόνο εμείς που δεν ανοίγουμε τα μάτια μας για να αντικρύσουμε στα ίσα το ποιος είναι απέναντί μας.

Όμως δεν είναι μόνο τα οικονομικά μέτρα που μας καίνε σήμερα. Μας καίνε και κυριολεκτικά εδώ και πολλά χρόνια. Φταίμε εμείς και το ξερό ελληνικό μας κεφάλι που κάθε χρόνο καίγονται τα δάση μας και το μόνο που νοιάζει τα «ανθρωπιστικά-ανθρωποφάγα» ΜΜΕ είναι αν κάηκε κανένα αυθαίρετο, κανένα αρχαίο ή καμιά κατασκήνωση. Γιατί αν μας ένοιαζαν πραγματικά τα δάση θα βρίσκαμε τρόπους να πιέσουμε τις κυβερνήσεις να αφήσουν στην άκρη τα νέα F16 και τα υποβρύχια και να πάρουν κανένα Canadair για να σβήσουμε καμιά φωτιά. Αλλά ΌΧΙ! Πάλι αποφασίσαμε να πιστέψουμε (για να ικανοποιήσουμε ως πάσχοντες από ένα λοιμώδες σύνδρομο καταδίωξης και την ελληνορθόδοξη ματαιοδοξία μας) ότι η τουρκική «απειλή» είναι σημαντικότερη από την ποιότητα ζωής ή και την ίδια τη ζωή των κατοίκων της Ελλάδας. Επαναλαμβάνω τη λέξη «κατοίκων». Όχι των πολιτών. Εννοώ δηλαδή Έλληνες, σκατζόχοιρους, Αλβανούς, τσακάλια, πεύκα, Φιλιππινέζους, αλεπούδες, χελώνες, γεράκια, έλατα, θάμνους, Πακιστανούς, αρκούδες, λύκους. ΌΛΟΥΣ ΌΣΟΥΣ ΖΟΥΝ σε αυτά τα καταραμένα, από εμάς τους ίδιους, χώματα.

Θεωρητικά πρέπει να κλείσω αισιόδοξα. Έτσι τουλάχιστον μας έλεγαν στο σχολείο. Να κλείνουμε με μια ευχή ή κάτι αντίστοιχο. Εγώ, λέω να κλείσω με Χατζηδάκι.

«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ »

Υ.Γ.: Στο τέλος του στίχου, δεν υπάρχει σημείο στίξης. Μπορείτε να επιλέξετε αν θα βάλετε τελεία, ή ερωτηματικό.

Τελειώνει η περίοδος καλλιτεχνικής ένδειας;

Οι συγκυρίες του σήμερα μπορούν να χαρακτηριστούν, αν μη τι άλλο, ως ιστορικές. Και κατά τη διάρκεια ιστορικών στιγμών οι καλλιτέχνες οφείλουν να μην σιωπούν. Η τελευταία (και μάλιστα πολύ πρόσφατη) ιστορική στιγμή για την Ελλάδα, ήταν οι δυο πολύ φορτισμένες εβδομάδες του Δεκέμβρη του 2008 που ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τις δυνάμεις της κρατικής βίας. Η σιωπή των καλλιτεχνών εκείνες τις ημέρες ήταν εκκωφαντική, όμως δυστυχώς στρεφόταν εναντίον μιας νεολαίας αγανακτισμένης η οποία εβάλλετο από Βουλής, τηλεοράσεως, εφημερίδων και προβοκατόρικων-διατεταγμένων βομβών μολότωφ. Οι καλλιτέχνες τότε (με φωτεινή εξαίρεση τον Λάκη Λαζόπουλο που τότε βρισκόταν στα «ντουζένια» του, ανεξάρτητα της σημερινής του ρητορικής και ιδεολογικής(;;;) κατρακύλας) σώπασαν επιδεικτικά, αποδεικνύοντας σε πολλούς που ως τότε τους είχαν τοποθετήσει νοητά σε ένα υψηλό επίπεδο ιδεολογικής ταυτότητας, ότι σε μια εξέγερση που στόχο θα είχε ακόμα και τις εταιρείες που τους προωθούν, επιλέγουν να συνταχθούν με τους εκμεταλλευτές και όχι με τους εκμεταλλευόμενους. Η γελοία και άβολη στάση στην οποία είχαν περιέλθει τότε, είχε στηλιτευθεί από την μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας που ουσιαστικά αποτελούσε και το βασικό κοινό στο οποίο απευθύνονταν καλλιτεχνικά.

Η μοναδική φορά κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών που είδαμε μια κίνηση από μέρους τους (σαφώς όχι μετά από δική τους πρωτοβουλία) ήταν προς το τέλος των ημερών του Δεκέμβρη όπου στα Προπύλαια έγινε μια αρκετά μεγάλη σε όγκο συναυλία. Ακόμα και τότε όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών αυτών είπε από δύο τραγούδια (τα πιο ανώδυνα του ρεπερτορίου τους) και αποχωρούσαν από τη σκηνή χωρίς να λένε τίποτα για τα όσα είχαμε ζήσει τις προηγούμενες ημέρες. Λες και έκαναν αγγαρεία. Λες και εκτελούσαν εντολές να «μην δυναμιτίσουν το κλίμα» ή να «μην ρίξουν λάδι στη φωτιά» όπως αρέσει στα τηλεοπτικά δημοσιογραφικά σκυλάκια να λένε συχνά-πυκνά.

Η σημερινή ιστορική συγκυρία, ωστόσο, απέχει παρασάγγας από τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Αφορά πολύ μεγαλύτερο αριθμό πολιτών και μάλιστα με πολύ πιο άμεσο τρόπο (αφορά μια ολόκληρη κοινωνική τάξη για την ακρίβεια, αλλά τέτοιες εκφράσεις όπως «κοινωνική - εργατική - αστική τάξη» οφείλουμε, αν κρίνουμε πάλι από τα δημοσιογραφικά σκυλάκια του δικομματικού συστήματος, να τις αποφεύγουμε όπως διάολος το λιβάνι). Και στη σημερινή συγκυρία μπορούμε να πούμε, πιστεύω, ότι έχει ωριμάσει κάπως και η καλλιτεχνική κοινότητα η οποία σύγκορμη (ηθοποιοί, μουσικοί και τραγουδιστές) συμμετείχε στο κάλεσμα για μια μεγάλη αντικαπιταλιστική συναυλία στην πλατεία Συντάγματος υπό την στήριξη του ΠΑΜΕ και στην οποία καλλιτέχνες τεράστιου βελινεκούς και κύρους τόλμησαν να το στηρίξουν με τον δικό τους τρόπο κάνοντας έτσι μια πολύ έντονη δήλωση ενάντια στον πολύ βρώμικο και μεθοδευμένο πόλεμο που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι που ανήκουν στο ΠΑΜΕ. Τα αγωνιστικά τραγούδια, οι υψωμένες γροθιές τραγουδιστών, ηθοποιών και λαού, το κάλεσμα των καλλιτεχνών για ραντεβού στους δρόμους, και η πολύ σύντομη αλλά φοβερά περιεκτική ομιλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που μίλησε για οικονομική χούντα καθώς και για Γ’ Παγκόσμιο (Ταξικό) Πόλεμο, έδωσαν το σύνθημα. Σειρά και λόγο έχει τώρα ο Λαός!