Ετικέτες

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Τελειώνει η περίοδος καλλιτεχνικής ένδειας;

Οι συγκυρίες του σήμερα μπορούν να χαρακτηριστούν, αν μη τι άλλο, ως ιστορικές. Και κατά τη διάρκεια ιστορικών στιγμών οι καλλιτέχνες οφείλουν να μην σιωπούν. Η τελευταία (και μάλιστα πολύ πρόσφατη) ιστορική στιγμή για την Ελλάδα, ήταν οι δυο πολύ φορτισμένες εβδομάδες του Δεκέμβρη του 2008 που ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τις δυνάμεις της κρατικής βίας. Η σιωπή των καλλιτεχνών εκείνες τις ημέρες ήταν εκκωφαντική, όμως δυστυχώς στρεφόταν εναντίον μιας νεολαίας αγανακτισμένης η οποία εβάλλετο από Βουλής, τηλεοράσεως, εφημερίδων και προβοκατόρικων-διατεταγμένων βομβών μολότωφ. Οι καλλιτέχνες τότε (με φωτεινή εξαίρεση τον Λάκη Λαζόπουλο που τότε βρισκόταν στα «ντουζένια» του, ανεξάρτητα της σημερινής του ρητορικής και ιδεολογικής(;;;) κατρακύλας) σώπασαν επιδεικτικά, αποδεικνύοντας σε πολλούς που ως τότε τους είχαν τοποθετήσει νοητά σε ένα υψηλό επίπεδο ιδεολογικής ταυτότητας, ότι σε μια εξέγερση που στόχο θα είχε ακόμα και τις εταιρείες που τους προωθούν, επιλέγουν να συνταχθούν με τους εκμεταλλευτές και όχι με τους εκμεταλλευόμενους. Η γελοία και άβολη στάση στην οποία είχαν περιέλθει τότε, είχε στηλιτευθεί από την μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας που ουσιαστικά αποτελούσε και το βασικό κοινό στο οποίο απευθύνονταν καλλιτεχνικά.

Η μοναδική φορά κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών που είδαμε μια κίνηση από μέρους τους (σαφώς όχι μετά από δική τους πρωτοβουλία) ήταν προς το τέλος των ημερών του Δεκέμβρη όπου στα Προπύλαια έγινε μια αρκετά μεγάλη σε όγκο συναυλία. Ακόμα και τότε όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών αυτών είπε από δύο τραγούδια (τα πιο ανώδυνα του ρεπερτορίου τους) και αποχωρούσαν από τη σκηνή χωρίς να λένε τίποτα για τα όσα είχαμε ζήσει τις προηγούμενες ημέρες. Λες και έκαναν αγγαρεία. Λες και εκτελούσαν εντολές να «μην δυναμιτίσουν το κλίμα» ή να «μην ρίξουν λάδι στη φωτιά» όπως αρέσει στα τηλεοπτικά δημοσιογραφικά σκυλάκια να λένε συχνά-πυκνά.

Η σημερινή ιστορική συγκυρία, ωστόσο, απέχει παρασάγγας από τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Αφορά πολύ μεγαλύτερο αριθμό πολιτών και μάλιστα με πολύ πιο άμεσο τρόπο (αφορά μια ολόκληρη κοινωνική τάξη για την ακρίβεια, αλλά τέτοιες εκφράσεις όπως «κοινωνική - εργατική - αστική τάξη» οφείλουμε, αν κρίνουμε πάλι από τα δημοσιογραφικά σκυλάκια του δικομματικού συστήματος, να τις αποφεύγουμε όπως διάολος το λιβάνι). Και στη σημερινή συγκυρία μπορούμε να πούμε, πιστεύω, ότι έχει ωριμάσει κάπως και η καλλιτεχνική κοινότητα η οποία σύγκορμη (ηθοποιοί, μουσικοί και τραγουδιστές) συμμετείχε στο κάλεσμα για μια μεγάλη αντικαπιταλιστική συναυλία στην πλατεία Συντάγματος υπό την στήριξη του ΠΑΜΕ και στην οποία καλλιτέχνες τεράστιου βελινεκούς και κύρους τόλμησαν να το στηρίξουν με τον δικό τους τρόπο κάνοντας έτσι μια πολύ έντονη δήλωση ενάντια στον πολύ βρώμικο και μεθοδευμένο πόλεμο που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι που ανήκουν στο ΠΑΜΕ. Τα αγωνιστικά τραγούδια, οι υψωμένες γροθιές τραγουδιστών, ηθοποιών και λαού, το κάλεσμα των καλλιτεχνών για ραντεβού στους δρόμους, και η πολύ σύντομη αλλά φοβερά περιεκτική ομιλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που μίλησε για οικονομική χούντα καθώς και για Γ’ Παγκόσμιο (Ταξικό) Πόλεμο, έδωσαν το σύνθημα. Σειρά και λόγο έχει τώρα ο Λαός!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...