Ετικέτες

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΝ

Τον Μάρτιο, όταν ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα, πολλοί ήταν αυτοί που στοιχημάτιζαν για το αν θα «τη βγάζαμε» ή όχι μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Και να που τα καταφέραμε. Αν η παραπάνω πρόταση σας έκανε να νομίζετε ότι το άρθρο αυτό έχει αισιόδοξο χαρακτήρα, τότε, λυπάμαι, αλλά κάνετε λάθος.

Και που τα καταφέραμε, τί έγινε αγαπητοί αναγνώστες; Ή μάλλον ορθότερη ερώτηση είναι το «τί καταφέραμε;;;»

Καταφέραμε να αποτρέψουμε την ψήφιση των νόμων που έχουν ως άμεσο στόχο εμάς; Σαφώς και όχι! Γιατί αντί να πολεμήσουμε για το δίκαιο της αξιοπρέπειάς μας, αντί να προσπαθήσουμε να εμποδίσουμε την επιδρομή στα εισοδήματα, τις συντάξεις και τα εργασιακά δικαιώματά μας, αποφασίσαμε (και πάλι) να πιστέψουμε τα φούμαρα των Αλαφουζο-Πρετεντέριδων ότι κάποια σκοτεινή δύναμη επιβουλεύεται, τάχα, τον τουρισμό μας, και ότι αυτή είναι ο πραγματικός εχθρός του λαού. Ότι, δηλαδή, δεν είναι οι τράπεζες και οι μεγαλοκαρχαρίες της οικονομικής ζωής που πιέζουν το απρόσωπο (;;;) κράτος να λάβει μέτρα υπέρ της συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια των ιδίων. Επιλέξαμε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να μην πολεμήσουμε. Εμείς, οι ίδιοι, που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε απόγονοι ηρώων που δεν αποδέχονταν τη σκλαβιά. Δεν ξέρω αν εκείνοι ήταν ήρωες. Πάντως εμείς δεν είμαστε ούτε καν απόγονοι ηρώων. Σκύψαμε το κεφάλι, πιστεύοντας το χυδαίο ψέμα ότι τα μέτρα είναι αναγκαία για να καλυτερέψει μελλοντικά η ζωή μας. Εθελοντικά γίναμε (και καταδικάσαμε και τις μελλοντικές γενιές να είναι) σκλάβοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, υπηρετώντας τις 10-20-30 ή και 80 προνομιούχες οικογένειες της χώρας μας. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι είμαστε πολύ πρόθυμοι να ξαναεπιλέξουμε την ίδια χυδαία σκλαβιά αν ξαναγίνουν εκλογές τους ερχόμενους μήνες. Και προφανώς εννοώ ότι είτε το ΠΑΣΟΚ ξαναβγεί, είτε η ΝΔ, εμείς θα είμαστε κάτω από τον ίδιο ζυγό: τις 80 αυτές οικογένειες, που μαζί με τις αντίστοιχες των άλλων χωρών στοχεύουν την απανταχού εργατική τάξη. Εμείς φταίμε, λοιπόν, και όχι εκείνοι. Ούτε οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες, ούτε οι κυβερνήσεις-σκυλάκια τους. Εμείς και μόνο εμείς που δεν ανοίγουμε τα μάτια μας για να αντικρύσουμε στα ίσα το ποιος είναι απέναντί μας.

Όμως δεν είναι μόνο τα οικονομικά μέτρα που μας καίνε σήμερα. Μας καίνε και κυριολεκτικά εδώ και πολλά χρόνια. Φταίμε εμείς και το ξερό ελληνικό μας κεφάλι που κάθε χρόνο καίγονται τα δάση μας και το μόνο που νοιάζει τα «ανθρωπιστικά-ανθρωποφάγα» ΜΜΕ είναι αν κάηκε κανένα αυθαίρετο, κανένα αρχαίο ή καμιά κατασκήνωση. Γιατί αν μας ένοιαζαν πραγματικά τα δάση θα βρίσκαμε τρόπους να πιέσουμε τις κυβερνήσεις να αφήσουν στην άκρη τα νέα F16 και τα υποβρύχια και να πάρουν κανένα Canadair για να σβήσουμε καμιά φωτιά. Αλλά ΌΧΙ! Πάλι αποφασίσαμε να πιστέψουμε (για να ικανοποιήσουμε ως πάσχοντες από ένα λοιμώδες σύνδρομο καταδίωξης και την ελληνορθόδοξη ματαιοδοξία μας) ότι η τουρκική «απειλή» είναι σημαντικότερη από την ποιότητα ζωής ή και την ίδια τη ζωή των κατοίκων της Ελλάδας. Επαναλαμβάνω τη λέξη «κατοίκων». Όχι των πολιτών. Εννοώ δηλαδή Έλληνες, σκατζόχοιρους, Αλβανούς, τσακάλια, πεύκα, Φιλιππινέζους, αλεπούδες, χελώνες, γεράκια, έλατα, θάμνους, Πακιστανούς, αρκούδες, λύκους. ΌΛΟΥΣ ΌΣΟΥΣ ΖΟΥΝ σε αυτά τα καταραμένα, από εμάς τους ίδιους, χώματα.

Θεωρητικά πρέπει να κλείσω αισιόδοξα. Έτσι τουλάχιστον μας έλεγαν στο σχολείο. Να κλείνουμε με μια ευχή ή κάτι αντίστοιχο. Εγώ, λέω να κλείσω με Χατζηδάκι.

«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ »

Υ.Γ.: Στο τέλος του στίχου, δεν υπάρχει σημείο στίξης. Μπορείτε να επιλέξετε αν θα βάλετε τελεία, ή ερωτηματικό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...