Ετικέτες

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Άτιτλον...

Για κάποιο πολύ μυστήριο λόγο εδώ και 2-3 μήνες δεν μπορώ να γράψω ούτε λέξη στο χαρτί. Εγώ, ο άλλοτε πολυγραφότατος στα blogs και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο άλλοτε λαλίστατος στις συζητήσεις…

Ούτε λέξη για το μεσοπρόθεσμο. Για τους παρακρατικούς αλήτες που διέλυσαν μια διαμαρτυρία ενός ολόκληρου μήνα. Για τους ένστολους αλήτες που εγκληματούσαν επί δύο μέρες στο κέντρο της Αθήνας. Ούτε λέξη για το καθεστώς της Ελλάδας που απαγορεύει σε πλοία να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στην Παλαιστίνη. Ούτε λέξη για τον νέο-νόμο πλαίσιο που αποτελειώνει την δημόσια και δωρεάν παιδεία υποχρεώνοντας κάθε οικογένεια που έχει παιδιά στο πανεπιστήμιο να αυξήσει κατά πολύ τα έξοδά της. Ούτε λέξη για την έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης του παρόντος ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ.

Η ιστορική συγκυρία που διανύουμε γεννάει ένα εύρος και ένα είδος θεματολογίας που μόνο σε τέτοιες καταστάσεις συναντάται. Έλλειμμα δημοκρατίας, πρωτοφανής βία, γλοιώδης προπαγάνδα των «megaλων καναλιών» και των υπόλοιπων αστικών ΜΜΕ. Άνθρωποι σε τεράστια πολιτικά διλήμματα. Πολιτικοί που αφού κακοποίησαν βάναυσα τον ελληνικό λαό με ένα «ΝΑΙ» στη Βουλή (και άλλο ένα πέρσυ), τώρα αναρωτιούνται με περίσσιο θράσος «γιατί;» κακοποιούνται σήμερα από τον ίδιο το λαό. Αγανακτισμένοι πολίτες και αγανακτισμένοι πρώην πελάτες.

Το αίτιο αυτής της υποσυνείδητης άρνησης έκφρασης δεν το ξεκαθάρισα ποτέ, ούτε στον εαυτό μου. Το μόνο που διαπίστωσα όμως είναι ότι αυτόν τον καιρό διάβασα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι πριν. Αναλύσεις επί αναλύσεων, άρθρα επί άρθρων, απόψεις επί απόψεων...

Μέχρι που ένα όμορφο (υπερβολικά ζεστό) πρωϊνό ένιωσα και πάλι αυτή τη γνώριμη και ιδιότυπη αίσθηση «αρθρογραφικής»-συγγραφικής πείνας. Το μόνο άσχημο είναι ότι συνήθως όταν η πείνα αυτή χτυπάει κόκκινο, όπως συμβαίνει σε εμένα αυτή τη στιγμή, το κείμενο που προκύπτει προσιδιάζει περισσότερο σε ένα λεκτικό παραλήρημα, παρά σε ένα ολοκληρωμένο άρθρο.

Ο λόγος είναι ότι (παραφράζοντας την Δημουλά) τα θέματα της επικαιρότητας έχουν έχθρες μεταξύ τους. Έχουν τους ανταγωνισμούς, τις φιλίες. Τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιο θα έρθει στην επιφάνεια του εγκεφάλου ώστε αυτός με τη σειρά του να το εκφράσει με λόγια στο χαρτί. Το απίστευτο μποτιλιάρισμα, λοιπόν, που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου ευθύνεται για τη μορφή, ή καλύτερα για το «άμορφο», του σημερινού άρθρου.

Θεωρώ πάντως ότι το μικρό απόσπασμα που ακολουθεί θα σας αποζημιώσει για τον χρόνο που αφιερώσατε στον παραπάνω παροξυσμό. Γιατί εν τέλει, αυτή η κρίση ταυτότητας ίσως μας κάνει να εκτιμήσουμε αυτά, που τα τελευταία χρόνια που ζούσαμε στη ψευδαίσθηση της ΕΕ και της «ανάπτυξης», είχαμε εκπαιδευτεί να σνομπάρουμε επιδεικτικά.

"Στο μεταξύ, επελαύνει και το καλοκαίρι. Το ελληνικό καλοκαίρι της τρυφερής, ζεστής, αρχαίας Μεσογείου. Πάμφωτο, ολιγαρκές, γυμνό, ξεδιάντροπο. Με τα ελάχιστα, έχεις τα πάντα. Οι ανάγκες σου περιορίζονται ξανά στα βασικά: ντομάτα με τυρί, φιλιά, κρασί και μπάνια. Σπίτια της επαρχίας, παλιά δωμάτια, φίλοι καλοί, βερμούδες, σαγιονάρες κι όξω απ’ την πόρτα. Οι δυσκολίες εξατμίζονται κάτω απ’ το αίτημα του σώματος - του αλατιού που γλείφεις ξερό στ’ αγαπημένα χείλη. Τίποτα δεν νικά ποτέ την ανάγκη της ζωής να προχωρήσει. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές ώρες, στις πιο δύσκολες περιστάσεις, η λαχτάρα της ζωής αναδίδεται από την κοιλιά του ανθρώπου σαν μυρωδιά, σαν ιδρώτας."*

*Απόσπασμα από το κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στο Lifo.gr με τίτλο "Τέλος σεζόν. Long live the internet"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...