Ετικέτες

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Το τέλος της ηλιθιότητας

Το κείμενο περιέχει τοποθέτηση απόψεως. Αν επιθυμείτε αντικειμενικότητα παρακαλώ απευθυνθείτε στο skai.gr


Αποφασίζεις να γράψεις για αυτή την εκλογική αναμέτρηση και δεν ξέρεις από που να το πιάσεις. Στις παρέες και τα οικογενειακά τραπέζια ακούς τα πάντα. Η απόσταση ανάμεσα σε μια συζήτηση με λογικά επιχειρήματα μέχρι την συνάντησή σου με την προσωποποίηση της παράνοιας είναι ίση με τη χρονική περίοδο ανάμεσα στο μάζεμα των πιάτων του φαγητού και το σερβίρισμα του γλυκού. 

Παρόλ' αυτά ο χρόνος τρέχει. 13 μέρες μέχρι τις "κρισιμότερες εκλογές από το 1950". Και κάπως έτσι αρχίζουν οι αυθαίρετες αναγωγές, η παρελθοντολογία και η χυδαία απλοποίηση ακόμα και των πιο σύνθετων προβλημάτων της χώρας και του καπιταλισμού.

Ακριβώς επειδή έμειναν 13 μέρες, δεν θα μπούμε στη διαδικασία της ανάλυσης του πώς φτάσαμε εδώ ούτε θα βγάλουμε το χάρακα να δούμε ποιος την έχει πιο μεγάλη την ευθύνη. Πάμε στο δια ταύτα της ψήφου:

  • Όποιος θέλει να ψηφίσει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. έχει το δικαίωμα να το κάνει. Δεν θα έχει όμως το δικαίωμα να τολμήσει να πει (εκεί γύρω στο καλοκαίρι) ότι δεν ήξερε τι πρόκειται να συμβεί. Να είναι βέβαιος ότι με την ψήφο του θα γίνει φυσικός συνένοχος για κάθε άνεργο, για κάθε άστεγο, για κάθε οικογένεια που θα αντιμετωπίσει πρόβλημα από δω και πέρα. Το δικαίωμα στην ηλιθιότητα μπορεί να ξεκίνησε από το 1974, αλλά έχει ημερομηνία λήξης την 5η Μαΐου του 2012. Στις 6 Μάη κανείς δεν θα έχει το ελαφρυντικό της βλακείας. Όποιος ψηφίσει ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ θα πρέπει να θεωρείται εξίσου υπεύθυνος με κάθε βουλευτή που στη Βουλή λέει ξεδιάντροπα "ΝΑΙ σε όλα". Σε όσους επιμείνουν να στηρίζουν τους καταστροφείς του ελληνικού λαού, αξίζει η ίδια κοινωνική απομόνωση που έχει επιβληθεί εδώ και δύο χρόνια στους βουλευτές αυτών των κομμάτων.
  • Απ' την άλλη, όσοι έχουν εγκλωβιστεί ανάμεσα στα αναχώματα (ή καλύτερα μέσα στα χαρακώματα) που έστησαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεξιά και αριστερά τους (βλ. Ανεξ. Ελλ. και ΔΗΜ.ΑΡ. αντίστοιχα), οφείλουν και αυτοί να παραδεχτούν τουλάχιστον ότι βαθιά μέσα τους γνωρίζουν τον πραγματικό ρόλο αυτών των κομμάτων και ότι απλώς, δεν έχουν το θάρρος να εγκαταλείψουν πλήρως εκλογικά τις πολιτικές τους παράγκες. Πάντως η απεμπλοκή τους από αυτές τις πολιτικές απάτες είναι στο χέρι τους και μόνο. Αν δεν μπορέσουν να ξεφύγουν, τότε απλά στις 6 Μαΐου θα κάνουν την βελούδινη επαναστασούλα τους μέσα από τα ιδρωμένα πουκάμισα του Π. Καμμένου και την "τα-ζωα-μου-αργα" υπεύθυνη φωνή του δήθεν σοφού αγωνιστή Φ. Κουβέλη. Και όταν τα κόμματα αυτά αναγκαστούν να πάρουν θέση, μετά τις εκλογές οι (γεμάτοι ελπίδα) ψηφοφόροι τους, για μια ακόμη φορά θα απογοητευτούν, θα αγανακτήσουν και θα καταλήξουν ότι "όλοι ίδιοι είναι τελικά" αντί να συνειδητοποιήσουν ότι "αυτοί είναι ΟΙ ίδιοι με τους δυο μεγάλους, απλά με άλλο χρώμα φερετζέ". 
  • Για τα χρυσαύγουλα δε λέω τίποτα. Όποιος ξέρει, ξέρει. Όποιος δεν ξέρει οφείλει να μάθει. Κανένας σεβασμός για όποιον τους ψηφίσει είτε από άγνοια, είτε από "αντίδραση". Επαναλαμβάνω: η ηλιθιότητα παύει να αποτελεί δικαιολογία.
Μην κάνετε τη χάρη σε κανέναν να πουλήσετε την ψήφο σας στις εύκολες, και προσοδοφόρες για τα δύο "μεγάλα" κόμματα, λύσεις του λευκού, του άκυρου και της αποχής.
Πηγαίνετε στην κάλπη οργισμένα, τιμωρητικά και με λογικούς συλλογισμούς. Δυσκολέψτε τους μέσα από την ψήφο σας, όπως μας δυσκολεύουν και οι ίδιοι. Αναλογιστείτε ποιοι προειδοποιούσαν πολλά χρόνια πριν για την σημερινή εξέλιξη των πραγμάτων στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Αναλογιστείτε ποιον φοβούνται.

Στρέψτε το κεφάλι Αριστερά, για να εντοπίσετε μέσα σε όλο το (δυστυχώς θολό) φάσμα της, μερικά μόνο από τα υγιέστερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Τμήματα αγωνιστικά, που δεν σκύβουν το κεφάλι, που άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, παλεύουν έμπρακτα για καλύτερες μέρες (από πολύ διαφορετικές σκοπιές ο καθένας). Τμήματα της ελληνικής κοινωνίας με ταξική συνείδηση, που έχουν δώσει δείγματα γραφής στους αγώνες, και που είναι διατεθειμένα να κάνουν πολύ μεγάλες  θυσίες, ακόμα και προσωπικές, προς όφελος της τάξης μας.


Δεν επιχειρώ να αμβλύνω τις διαφορές μεταξύ των αριστερών δυνάμεων. Τις θεωρώ εξαιρετικά σημαντικές και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαν να συνεργαστούν, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, προτού λύσουν αυτές τις ριζικές διαφωνίες. Ούτε θεωρώ πως οτιδήποτε αυτοχαρακτηρίζεται ως αριστερό είναι και θετικό βήμα για τον ψηφοφόρο. Υπάρχουν ωστόσο οι δυνάμεις εκείνες, τόσο ενδοκοινοβουλευτικά όσο και εξωκοινοβουλευτικά, που συσπειρώνουν στις τάξεις τους τα πιο ριζοσπαστικά και αγωνιστικά μέρη της κοινωνίας. Σε αυτά τα τμήματα έχω εμπιστοσύνη. Ίσως ακόμα περισσότερη και από όση έχω στο κόμμα που έχω αποφασίσει να στηρίξω απορρίπτοντας όλα τα άλλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...