Ετικέτες

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

"Malakas" is (ΝΟΤ) the new "not guilty"

Μια καλή ιδέα για το επόμενο τατουάζ του Κατίδη, μιας και του αρέσουν τόσο τα αγγλικά αποφθέγματα.



Ο ναζιστικός χαιρετισμός, είτε τον κάνεις μόνος σου μπροστά στο καθρέφτη της τουαλέτας σου, είτε τον κάνεις μπροστά σε χιλιάδες κόσμου, είναι πάντα ίδιος. Πάντα σημαίνει το ίδιο πράμα και πάντα σε κάνει λίγο λιγότερο άνθρωπο απ' ό,τι ήσουν πριν τον κάνεις. Και πάντα, μα πάντα, είναι μια γερή φτυσιά στους τάφους των νεκρών που άφησαν πίσω τους στην Ελλάδα οι Ναζί, μια προσβολή στη μνήμη όσων εκτελέστηκαν στα κολαστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Όταν το κάνει ένας 20άρης ποδοσφαιριστής για να πανηγυρίσει ένα γκολ, εκτός από όλα τα παραπάνω, είναι και ένα αψυχολόγητο δυνατό σουτ, που στέλνει τη καριέρα του πολύ άουτ.
Στη περίπτωσή μας, ο εικοσάρης λέγεται Κατίδης και ανήκει στη γενιά που εκπαιδεύτηκε να μη ρωτάει, να μη μαθαίνει, να μην ασχολείται και να χαράζει στο σώμα της με μελάνι τη φράση "Get rich or die trying" (το τατουάζ που έχει στη κοιλιά του).

Ο Κατίδης, λειτούργησε πολύ ξεκάθαρα. Πολύ χρυσαυγίτικα. Πρώτα έκανε τη μαλακία του, και μετά σαν γνήσιο τέκνο χρυσαυγίτικης λογικής έκανε τη πάπια. Όπως ακριβώς έκανε και ο Κασιδιάρης όταν κρυβόταν από το αυτόφωρο για το χτύπημα στη Λιάνα, όπως έκανε η Παπαχρήστου μετά το μαύρο αστειάκι-αλλά πριν τα φτιάξει με τον Κασιδιάρη, όπως έκαναν οι 3 βουλευτές της ΝΔ όταν ψήφισαν υπέρ του Κασιδιάρη στη Βουλή και μετά είπαν ότι μπέρδεψαν το "ναι" με το "όχι", όπως τα πάρα πολλά χρυσαυγιτάκια που κρύβουν τις φάτσες τους από τις φωτογραφίες της ΧΑ, όπως ο Πλωμαρίτης που έλεγε στη κάμερα ότι θέλει να "φτιάξει κομπολόι με τα δόντια μεταναστών" και μετά έλεγε ότι δεν είδε τη κάμερα στην οποία μιλούσε, όπως ο χρυσαυγίτικος νεοπαγανισμός μετετράπη εν μία νυκτί σε φανατική ορθοδοξία, κλπ., κλπ., κλπ..

Πρόβαλλε ως αθωωτικό παράγοντα την ίδια του την ηλιθιότητα, ξεχνώντας μάλλον ότι "άγνοια νόμου δε νοείται και δεν συγχωρείται". Δήλωσε επίσης ότι ότι ο ίδιος "δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική", μην υπολογίζοντας και πάλι ότι ούτε ο νεοναζισμός έχει καμία σχέση με την πολιτική.

Η χυδαία του πράξη, όμως ξύπνησε και τα υποκριτικά δημοκρατικά μικροαστικά ένστικτα της ΕΠΟ. Ένα ακόμα παράδειγμα "νοικοκυραίων" που "πέφτουν από τα σύννεφα" κάθε φορά που κάτι παίρνει επικοινωνιακές διαστάσεις. Η ΕΠΟ δεν έχει ακούσει τα ρατσιστικά συνθήματα από χιλιάδες οπαδούς; Δεν ξέρει ότι το μεγαλύτερο εκολαπτήριο της Χρυσής Αυγής είναι οι σύνδεσμοι των μεγάλων και των τοπικών ομάδων; 
Η αλήθεια είναι ότι ο Κατίδης δεν χρειάστηκε την απόφαση της ΕΠΟ για να καταστρέψει τη καριέρα του. Τα κατάφερε μια χαρά και μόνος του. Η απόφαση της ΕΠΟ απλά βοήθησε στη περαιτέρω αποθέωση της Ηλιθιότητας στα μάτια του κόσμου που έχει φάει το παραμύθι που πουλάει η Χρυσή Αυγή. 

Πραγματικά ο Κατίδης, ως ένας ακόμη ανεγκέφαλος νέος, και όχι ως περσόνα του ποδοσφαίρου,  είναι θύμα. Θύμα ενός συστήματος παιδείας που ποτέ δεν δίδαξε κανέναν για το πραγματικό πρόσωπο του ναζισμού. Ποτέ δεν μας είπαν ότι είναι το μακρύ χέρι ενός συστήματος που χτυπάει τον εργαζόμενο, τον άνεργο, τη γυναίκα, τη νεολαία, όποιον τολμήσει να σηκώσει κεφάλι ενάντια στην αδικία. Ποτέ δε μας είπαν ότι τα ίδια τα γονίδια του ναζισμού τον κάνουν εχθρό μας, μιας και είναι "παιδί" του συστήματος που παράγει την ανισότητα και επιβιώνει μέσα από αυτήν. Και γιατί να μας το διδάξουν άλλωστε, μιας και πάντα ήξεραν ότι θα έρθει η μέρα που η γενιά μας θα χρειαστεί να πιστέψει στο ναζισμό για να σκύψει το κεφάλι στα σχέδια της τάξης που άρχει; Αφού πάντα ήξεραν ότι θα χρειαστούν πολλούς "Κατίδηδες", αδιάφορους για την "πολιτική", πρόθυμα παραπλανήσιμα θύματα.
Ο Κατίδης, όμως, ως περσόνα του ποδοσφαίρου, και όχι ως ένας απλός 20άρης, έχει ευθύνη, και είμαι βέβαιος ότι είχε και απόλυτη συναίσθηση ότι με την πράξη του προσβάλλει πολλούς, καθώς και ότι επιχείρησε, με αυτόν τον τρόπο, να παρασύρει κόσμο προς τη βρώμικη κατεύθυνση της Χρυσής Αυγής. Αυτό που ίσως να μην ήξερε, είναι η μαζική αντίδραση που θα συναντούσε. Όχι από τα θρασσύδειλα ανδρείκελα της ΕΠΟ που κάνουν τους δημοκράτες πυροβολώντας κάποιον που αυτοκτόνησε βλακωδώς, αλλά από τους ίδιους τους φιλάθλους της ομάδας του (που με την ανακοίνωσή τους, του δείχνουν, εκτός των άλλων, ότι υπάρχουν και εικοσάρηδες ποδοσφαιρόφιλοι που, όμως, ρίχνουν και μια ματιά στην ιστορία του τόπου τους) τους συμπαίκτες του, τη κοινωνία ολόκληρη. 

Η μοναδική λύση για το πρόβλημα της ανόδου του νεοναζισμού είναι η απόλυτη καταδίκη και απομόνωσή του από τον ίδιο το λαό. Ο ναζισμός πρέπει, και θα βγει στο περιθώριο, μόνο αν το αποφασίσει ο ίδιος ο λαός απομονώνοντας και περιθωριοποιώντας οποιαδήποτε προσπάθεια προώθησής του. Μια τέτοια περίπτωση απομόνωσης είχαμε και εδώ. Η άμεση αντίδραση του κόσμου της ΑΕΚ, της νεολαίας συνολικά δίνει ένα πολύ θετικό και δυναμικό στίγμα, ότι δεν περνάει το κασιδιάρικο παραμύθι παντού. 

Ωστόσο η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του γεγονότος είναι πραγματικά, και με κάθε ειλικρίνεια, πολύ θλιβερή. Είναι αδύνατον να παρακολουθείς τη καριέρα ενός νέου ανθρώπου να καταστρέφεται από μια λανθασμένη (αλλά συνειδητή) επιλογή του, χωρίς να μπαίνεις, έστω και για λίγο, στη θέση του. Γι' αυτό και τώρα πρέπει επιτέλους να βγάλουμε από το κάδρο το συγκεκριμένο πρόσωπο, έτσι ώστε πια ο ίδιος να επαναπροσδιορίσει τη στάση του και να αρχίσει να ξανασκέφτεται το πώς θα βγει από το βούρκο στον οποίο πήδηξε, αλλά, κυρίως για να γίνει η περίπτωση αυτή (μαζί με πολλές ακόμα) ένα έναυσμα ώστε να γίνει ξεκάθαρο ένα πράγμα: 

Ότι είναι δεδομένο πως τα ναζιστικά "κινήματα" είναι καταδικασμένα από τη φύση τους να τσακίζονται. Τα κάθε λογής φασιστοειδή να ξανακρύβονται στις δημοκρατικοφανείς αστικές τρύπες τους, εκεί όπου πραγματικά ανήκουν. Οι λαοί, αργά ή γρήγορα, βλέπουν το πραγματικό πρόσωπο του ναζισμού και τον απομονώνουν συνολικά. Το αίμα που έχυσαν σ' αυτήν εδώ τη χώρα οι Γερμανοί και οι ντόπιοι πρόθυμοι συνεργάτες τους, δεν γίνεται νερό.



Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Αντιστάσεις..

Είναι πολυσήμαντο πράμα η αντίσταση. Απέναντι σε τί αντιστέκεσαι; Με ποιό τρόπο; Με τι σκοπό; Και, τέλος πάντων, υπάρχει αυτό το πράμα που για χάρη μιας λεκτικής σύμβασης αποφασίσαμε να λέμε ανίσταση; Μπορείς να τη πιάσεις; Να τη δεις, να την ακούσεις;

Η αλήθεια είναι ότι μπορείς. Αλλά μόνο αν έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά ψάχνοντάς την και γνωρίζοντας από πριν ότι  θα την εντοπίσεις μέσα στα πιο αναπάντεχα πλαίσια. Και ότι τις πιο ειλικρινείς εκφάνσεις της, θα τις δεις από ανθρώπους που τη στιγμή που αντιστέκονται, έχουν πλήρη άγνοια ότι το κάνουν.

Πριν λίγους μήνες, ένα κορίτσι 17 χρονών αποφάσισε ότι θέλει να κάνει τους συμμαθητές της να ακούσουν Χατζιδάκι, Τσιτσάνη, Γκάτσο, Ξαρχάκο, Βαμβακάρη. Αποφάσισε ότι δε θα αφήσει αυτή τη παρανοϊκή διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων να της φάει τη ψυχή. Ούτε την άλλη παρανοϊκή κατάσταση των ημερών μας, που έχει βαλθεί να φέρει σε πλήρη απόγνωση ολόκληρο το πληθυσμό που κατοικεί σε αυτή τη χώρα: νέους και γέρους.

Αποφάσισε λοιπόν να αντισταθεί μέσα από τη μουσική. Το είπε. Και μαζεύτηκαν και άλλοι. Ώσπου στο τέλος μαζεύτηκαν μπόλικες φωνές, ένα πιάνο, δυο μπουζούκια, τρεις κιθάρες, ένα ακορντεόν, 15 με 17 χρονών όλοι τους,  και αποφάσισαν όλοι μαζί να αντισταθούν. Πρώτα για τους εαυτούς τους, μετά για τους συμμαθητές τους, και, ίσως, κάπου εκεί ανάμεσα, για χάρη και του ίδιου του Χατζιδάκι, του Τσιτσάνη, του Γκάτσου και των άλλων. 

Και για πολύ καιρό, κάθισαν και πάλεψαν με παρτιτούρες και στίχους. Ή μάλλον έκαναν τους διαιτητές ανάμεσα στις μεγάλες μάχες που έδιναν μέσα τους, ο Ζαμπέτας με τα Λατινικά κατεύθυνσης, ο Ξαρχάκος με τα Μαθηματικά γενικής, ο Τσιτσάνης με τη Φυσική κατεύθυνσης. 

Παρόλ' αυτά, και παρόλες τις μάχες και τις δυσκολίες επέμειναν. Αν αφήνονταν στο ρεύμα, θα σταματούσαν τα όργανα και θα τους έτρωγαν τα Λατινικά. Επέμειναν και αντιστάθηκαν στο ρεύμα. Είχαν αποφασίσει να παίξουν μουσικάρες για τους συμμαθητές τους. 

Και σήμερα το πρωί, στις 11.10, πάνω σε ένα, αισθητικά, πολύ όμορφο και λιτό σκηνικό, άρχισαν τα όργανα κάνοντας μια από τις πιο ζεστές σχολικές γιορτές που έχουν γίνει στο σχολείο τους. Οι πιτσιρικάδες που μάλλον νόμιζες ότι πολιτιστικά, είναι χαμένη γενιά, χειροκροτούσαν μόλις ξεκινούσε ένα τραγούδι της Μπέλλου. Χόρευαν, φώναζαν, γέλαγαν. Αντιστέκονταν σε μια πνιγηρή κατάσταση, που αν δε τη συντρίψεις φωνάζοντας, γελώντας και χορεύοντας, θα σε καταπιεί. Ίσως άθελά τους, ίσως και εν γνώσει τους, σήμερα την συνέτριψαν, και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο (μάλλον και με τα ίδια τραγούδια) που συνέτριβαν τις πνιγηρές καταστάσεις του παρελθόντος οι παππούδες τους.

Και κάπως έτσι, το κορίτσι των 17 χρόνων με το μεράκι για την αληθινή μουσική και τον μεγάλο στίχο, τσάκισε ένα μεγάλο τέρας. 

Η αντίσταση ξεκινάει από το να μην αφήνεις τη πίεση των καταστάσεων να σου ξεράνει όλο σου το είναι. Η ελληνική κοινωνία έχει αντιστάσεις παράξενες, και βαθιά ριζωμένες μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο. Τόσο βαθιά, που ούτε ο χρονικά παρατεταμένος μικροαστισμός που τη διέκρινε τα τελευταία χρόνια, δε κατάφερε να τις ξεριζώσει. Εδώ θα μαστε...





...για τη Λυδία