Ετικέτες

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Αντιστάσεις..

Είναι πολυσήμαντο πράμα η αντίσταση. Απέναντι σε τί αντιστέκεσαι; Με ποιό τρόπο; Με τι σκοπό; Και, τέλος πάντων, υπάρχει αυτό το πράμα που για χάρη μιας λεκτικής σύμβασης αποφασίσαμε να λέμε ανίσταση; Μπορείς να τη πιάσεις; Να τη δεις, να την ακούσεις;

Η αλήθεια είναι ότι μπορείς. Αλλά μόνο αν έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά ψάχνοντάς την και γνωρίζοντας από πριν ότι  θα την εντοπίσεις μέσα στα πιο αναπάντεχα πλαίσια. Και ότι τις πιο ειλικρινείς εκφάνσεις της, θα τις δεις από ανθρώπους που τη στιγμή που αντιστέκονται, έχουν πλήρη άγνοια ότι το κάνουν.

Πριν λίγους μήνες, ένα κορίτσι 17 χρονών αποφάσισε ότι θέλει να κάνει τους συμμαθητές της να ακούσουν Χατζιδάκι, Τσιτσάνη, Γκάτσο, Ξαρχάκο, Βαμβακάρη. Αποφάσισε ότι δε θα αφήσει αυτή τη παρανοϊκή διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων να της φάει τη ψυχή. Ούτε την άλλη παρανοϊκή κατάσταση των ημερών μας, που έχει βαλθεί να φέρει σε πλήρη απόγνωση ολόκληρο το πληθυσμό που κατοικεί σε αυτή τη χώρα: νέους και γέρους.

Αποφάσισε λοιπόν να αντισταθεί μέσα από τη μουσική. Το είπε. Και μαζεύτηκαν και άλλοι. Ώσπου στο τέλος μαζεύτηκαν μπόλικες φωνές, ένα πιάνο, δυο μπουζούκια, τρεις κιθάρες, ένα ακορντεόν, 15 με 17 χρονών όλοι τους,  και αποφάσισαν όλοι μαζί να αντισταθούν. Πρώτα για τους εαυτούς τους, μετά για τους συμμαθητές τους, και, ίσως, κάπου εκεί ανάμεσα, για χάρη και του ίδιου του Χατζιδάκι, του Τσιτσάνη, του Γκάτσου και των άλλων. 

Και για πολύ καιρό, κάθισαν και πάλεψαν με παρτιτούρες και στίχους. Ή μάλλον έκαναν τους διαιτητές ανάμεσα στις μεγάλες μάχες που έδιναν μέσα τους, ο Ζαμπέτας με τα Λατινικά κατεύθυνσης, ο Ξαρχάκος με τα Μαθηματικά γενικής, ο Τσιτσάνης με τη Φυσική κατεύθυνσης. 

Παρόλ' αυτά, και παρόλες τις μάχες και τις δυσκολίες επέμειναν. Αν αφήνονταν στο ρεύμα, θα σταματούσαν τα όργανα και θα τους έτρωγαν τα Λατινικά. Επέμειναν και αντιστάθηκαν στο ρεύμα. Είχαν αποφασίσει να παίξουν μουσικάρες για τους συμμαθητές τους. 

Και σήμερα το πρωί, στις 11.10, πάνω σε ένα, αισθητικά, πολύ όμορφο και λιτό σκηνικό, άρχισαν τα όργανα κάνοντας μια από τις πιο ζεστές σχολικές γιορτές που έχουν γίνει στο σχολείο τους. Οι πιτσιρικάδες που μάλλον νόμιζες ότι πολιτιστικά, είναι χαμένη γενιά, χειροκροτούσαν μόλις ξεκινούσε ένα τραγούδι της Μπέλλου. Χόρευαν, φώναζαν, γέλαγαν. Αντιστέκονταν σε μια πνιγηρή κατάσταση, που αν δε τη συντρίψεις φωνάζοντας, γελώντας και χορεύοντας, θα σε καταπιεί. Ίσως άθελά τους, ίσως και εν γνώσει τους, σήμερα την συνέτριψαν, και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο (μάλλον και με τα ίδια τραγούδια) που συνέτριβαν τις πνιγηρές καταστάσεις του παρελθόντος οι παππούδες τους.

Και κάπως έτσι, το κορίτσι των 17 χρόνων με το μεράκι για την αληθινή μουσική και τον μεγάλο στίχο, τσάκισε ένα μεγάλο τέρας. 

Η αντίσταση ξεκινάει από το να μην αφήνεις τη πίεση των καταστάσεων να σου ξεράνει όλο σου το είναι. Η ελληνική κοινωνία έχει αντιστάσεις παράξενες, και βαθιά ριζωμένες μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο. Τόσο βαθιά, που ούτε ο χρονικά παρατεταμένος μικροαστισμός που τη διέκρινε τα τελευταία χρόνια, δε κατάφερε να τις ξεριζώσει. Εδώ θα μαστε...





...για τη Λυδία 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...