Ετικέτες

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

«Γιατί βρε Βαγγελάκη μάλωσες με τον Γιαννάκη;»

 «Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι αναντικατάστατος και γνωρίζει με τον καλύτερο τρόπο τα όσα περνά ο ελληνικός λαός, τον οποίο συμπονά. Άλλωστε έχει και τη μητέρα του με χαμηλή σύνταξη και γνωρίζει την πραγματικότητα»

Τάδε έφη ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, κ. Βενιζέλος, και μάλιστα μαθαίνουμε ότι η δήλωση ήταν διανθισμένη με μπόλικους μορφασμούς και ειρωνεία.

Και όλα αυτά γίνονται ταυτόχρονα με τις συντονισμένες «επιθεσούλες» που δέχεται ο υπουργός Οικονομικών εδώ και μερικές εβδομάδες από βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Τι μύγα όμως, ήταν αυτή που τσίμπησε τον Ευάγγελο Βενιζέλο και «την έπεσε» έτσι στον παλιό του φίλο και κομματικό «σύντροφο» Γιάννη Στουρνάρα; «Καμία μύγα» είναι η σωστή απάντηση, και, πάντως, σίγουρα δεν τον έπιασε τον πρόεδρο καμία ξαφνική κρίση ευαισθησίας. Απλώς η κυβέρνηση χρειάζεται έναν καλό «σάκο του μποξ» τώρα που τα πράματα φαίνεται να ζορίζουν.

Και εξηγούμαι: Ο Στουρνάρας είναι ένας άνθρωπος με γνωστή κομματική τοποθέτηση (ΠΑΣΟΚ χρόνια τώρα), με γνωστή αντίληψη επί των οικονομικών, και, το κυριότερο, αποτελεί απολύτως συνειδητή προσωπική επιλογή του Βενιζέλου και του Σαμαρά για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Ο Υπουργός Οικονομικών, όπως και κάθε άλλος υπουργός, δεν ασκεί προσωπική πολιτική. Ποτέ και πουθενά! Ασκεί τη πολιτική που αποφασίζει η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και τις αποφάσεις που έχουν δεσμευτεί να εφαρμόσουν απέναντι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (>also known as ΤΡΟΪΚΑ!) οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις.

Ο Στουρνάρας επελέγη για πολύ συγκεκριμένους λόγους:


  • οι προσωπικές απόψεις που εξέφραζε όλα αυτά τα χρόνια ήταν τόσο ανάλγητες, τεχνοκρατικές, και αδιάφορες προς τις κοινωνικές τους επιπτώσεις, που ουσιαστικά συμφωνούσαν με την εφαρμοζόμενη πολιτική λιτότητας,
  • εκφράζει με συνεπέστατο τρόπο τα συμφέροντα εκείνης της αριθμητικά μικρής τάξης που όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο πλουτίζει η ίδια,  
  • είναι ΠΑΣΟΚ,  
  • δεν ήταν εκλεγμένος, γεγονός που συνεπάγεται ότι δε τον ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος των πράξεών του.

Για όλους αυτούς τους λόγους ο Στουρνάρας επελέγη να κάνει τη βρωμοδουλειά που ήθελαν, αλλά φοβόντουσαν να κάνουν, οι πολιτικοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Τώρα, λοιπόν, ο Βενιζέλος με περισσό θράσος και με τη γνωστή του αλαζονεία, ειρωνεύεται εν πρώτοις τον «κακό» Στουρνάρα, στη πραγματικότητα όμως ειρωνεύεται την ίδια του την πολιτική που έχει οδηγήσει τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη φτώχεια και την ανεργία.
Οι υπουργοί οικονομικών ήταν πάντοτε μια πολύ καλή λύση για να φορτώνουν επικοινωνιακά τις ευθύνες τους οι κυβερνήσεις, και οι ίδιες να «διαφεύγουν» της «σύλληψης» και της πολιτικής καταδίκης εκ μέρους του λαού. Έμπαιναν ατσαλάκωτοι στο υπουργείο-κρεατομηχανή, και έβγαιναν από κει πολιτικά δαρμένοι, έχοντας όμως παίξει σημαντικό ρόλο στο “damage control” της κυβέρνησης.

Ο σκοπός, βεβαίως, δεν είναι να δώσουμε άφεση αμαρτιών στους υπουργούς οικονομικών. Ο καθένας φέρει ακέραια την προσωπική του ευθύνη για τα όσα υπογράφει, εφαρμόζει και εισηγείται. Ιδιαίτερα, δε, ο σημερινός υπουργός που έχει δώσει εξετάσεις αναλγησίας και τις έχει περάσει με άριστα. Όμως δε θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής όσων παρακολουθούν τα τεκταινόμενα, το γεγονός ότι ο κάθε υπουργός εφαρμόζει και δεν αποφασίζει μόνος του.


Και σίγουρα δε θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής και της μνήμης του κ. Βενιζέλου το γεγονός ότι οι ευθύνες που φέρει ο ίδιος σε σχέση με την εφαρμοζόμενη πολιτική είναι τεράστιες. Τουλάχιστον η πλακίτσα σε σχέση με την αναλγησία του καθενός θα μπορούσε να λείπει.

(4/12/2013)

Σαμαράς-Βενιζέλος: Μασαζάκι στα «παιδιά», μπας και βγάλουμε το μήνα!

Ο αστικός θρύλος της κοινοβουλευτικά «ισχυρής» κυβέρνησης, ο οποίος κατέκλυσε τα δημοσιογραφικά γραφεία μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που έλαβε η συγκυβέρνηση πριν μερικές εβδομάδες, μετετράπη γρήγορα σε χριστουγεννιάτικο παραμυθάκι.

Η απαίτηση της τρόικας για πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών στη πρώτη κατοικία, καθώς και τη περεταίρω διευκόλυνση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, δημιουργεί τριγμούς στη κοινοβουλευτική συνοχή. Μαζί με αυτά, να προσθέσουμε εμείς και μερικά ακόμα που ήδη βρίσκονται στην ατζέντα: Προϋπολογισμός, ενιαίος φόρος ακινήτων, απολύσεις στο δημόσιο, μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, μειώσεις σε επικουρικές συντάξεις, μειώσεις στα εφάπαξ.

Έτσι λοιπόν, αν τα δημοσιεύματα που διαβάζουμε ευσταθούν, τότε σημερινός (2/12/2013) τους διάλογος θα αφορά μεταξύ των άλλων και στο μέτρημα των (βουλευτικών) κουκιών.
Το «μασαζάκι» λοιπόν, του τίτλου, αναφέρεται στη πατροπαράδοτη μέθοδο του να «καλοπιάνει» η κυβέρνηση τους φευγάτους βουλευτές της, να τους υπόσχεται παραχωρήσεις και δεσμεύσεις του τύπου «παίξε εσύ το ρολάκι σου, και εμείς δε θα σε ξεχάσουμε όταν έρθει η ώρα»… Μια μέθοδος που υλοποιείται πριν από κάθε κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή εδώ και καμιά πενταετία, και που δεδομένα αποδίδει καρπούς, αν αναλογιστούμε πόσοι ήταν αυτοί οι λεγόμενοι γαλαζοπράσινοι «αντάρτες», που τελικά μετέτρεψαν το δήθεν «αντάρτικό» τους σε «δωρεάν μαθήματα κωλοτούμπας».

Σήμερα το απογευματάκι, οι δύο μας πρόεδροι θα μετράνε τα κουκιά τους, και θα ψάχνουν μήπως βρουν κανέναν επιπλέον πρόθυμο βουλευτή να τους στηρίξει, προερχόμενο από άλλα αντιπολιτευτικά κόμματα-εφεδρείες.


Τελικά; Να τους ευχηθούμε καλή επιτυχία στο πολιτικό μασάζ, ή μήπως να ευχηθούμε να τους πάνε όλα στραβά και ανάποδα αυτή τη φορά;

(2/12/2013)

Silver Alert: Αναζητείται Πανεπιστήμιο, μπορείτε να βοηθήσετε;

Σε βαθιά κατάθλιψη εμφανίζονται να έχουν πέσει οι πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι των δελτίων των 20:00 με αφορμή τη λεγόμενη «ομηρία» στην οποία βρίσκονται οι χιλιάδες φοιτητές του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, εξ’ αιτίας, όπως λένε οι ίδιοι, της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων.
Μόνο που μέσα σε αυτή τη βαθυστόχαστη ανάλυσή τους, ξέχασαν να περιλάβουν και έναν ακόμα παράγοντα: το ίδιο το Πανεπιστήμιο, την «ακαδημία» ως σύνολο, την Επιστήμη στο φινάλε-φινάλε.
Ένα Πανεπιστήμιο για να λειτουργήσει χρειάζεται 3 στοιχεία: Καθηγητές, Διοικητικούς Υπαλλήλους, και φοιτητές. Αν από την εξίσωση αφαιρέσεις ένα από τα τρία αυτά στοιχεία, η εξίσωση δε λύνεται, ο άγνωστος Χ, που στη περίπτωσή μας είναι το Πανεπιστήμιο, μένει για πάντα άγνωστος και μάλλον στα αζήτητα.

Ολόκληρο το πανεπιστήμιο Αθηνών έχει 1200 υπαλλήλους. Από αυτούς το Υπουργείο Παιδείας θέλει να «αποσύρει» περίπου το 50%! Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας απόφασης είναι ήδη γνωστό: Υποστελεχωμένες γραμματείες στα προπτυχιακά, ανύπαρκτες γραμματείες για τα Μεταπτυχιακά, ανύπαρκτη φύλαξη και συντήρηση των κτηριακών εγκαταστάσεων, βιβλιοθήκες που δεν θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν ούτε καν τις ανάγκες των προπτυχιακών φοιτητών, πόσω δε μάλλον, τις ανάγκες μεταπτυχιακών, υποψήφιων διδακτόρων και ανεξάρτητων ερευνητών, όπως έκαναν μέχρι σήμερα.

Οι νεόκοποι υπερασπιστές του δημόσιου/δωρεάν πανεπιστημίου, του «δικαιώματος στην εργασία» που καταπατούν οι «κακοί» απεργοί, και του εξαμήνου που χάνεται, εντέχνως ξεχνούν να αναφέρουν ότι αν το Πανεπιστήμιο τελικά χάσει το ανθρώπινο δυναμικό που το κρατούσε ως σήμερα ζωντανό, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα ανοίξει μόνο και μόνο για να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα. Ξεχνούν επίσης να αναφέρουν ότι το εξάμηνο έχει ΉΔΗ χαθεί στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Όχι όμως λόγω απεργιών, αλλά εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι δεν υπάρχουν καθηγητές για να κάνουν μάθημα. Η ίδια ιστορία και στο ΤΕΙ Τρικάλων όπου δεν γίνονται μαθήματα αφού δεν έχουν υπογραφεί οι συμβάσεις των καθηγητών. Όμως αυτά δεν είναι σωστό να τρίβουμε στη μούρη του Υπουργείου γιατί παρεξηγείται ο κύριος καθηγητής-Υπουργός.

Η κατάσταση αυτή, όπως έχει διαμορφωθεί ωστόσο έχει δύο όψεις: Η μια είναι αυτή που αναφέρθηκε: η συνειδητή προσπάθεια του Υπουργείου Παιδείας να υποβαθμίσει μέχρις εσχάτων το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Δεδομένη, και ως ένα βαθμό διαχρονική με βάση τις πολιτικές των δύο (πρώην) μεγάλων κομμάτων της συγκυβέρνησης.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, μια ομάδα εργαζομένων, οι οποίοι, ενώ διεξάγουν έναν απολύτως δίκαιο αγώνα, επιμένουν να εμπιστεύονται συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες οι οποίες, περισσότερο δυσφημούν τους ίδιους προωθώντας λογικές «βολέματος», παρά επιτελούν τον πραγματικό τους ρόλο που είναι να συντονίσουν, να οργανώσουν και να προσανατολίσουν τον αγώνα των εργαζομένων, αλλά και να βοηθήσουν, έτσι ώστε ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων να αποκτήσει έμπρακτη και δυναμική υποστήριξη, πρώτα και κύρια από τα υπόλοιπα «συστατικά στοιχεία» της ακαδημαϊκής κοινότητας, δηλαδή τους φοιτητές και τους καθηγητές, και ταυτόχρονα και από ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, η οποία έχει αντικειμενικό συμφέρον από ένα ποιοτικό, λειτουργικό, δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλοι.

(2/12/2013)

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Μερικοί "όμηροι" του ΕΚΠΑ απαντούν!

Παραθέτω την απόφαση της ΓΣ του συλλόγου φοιτητών του ΠΜΣ "Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία", με την οποία οι φοιτητές στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις των διοικητικών υπαλλήλων του πανεπιστημίου μας.

Εμείς οι δήθεν "όμηροι" της συντεχνίας και των συνδικαλισταράδων των διοικητικών υπαλλήλων, εμείς που άμεσα πληττόμαστε από τη κατάσταση που διαμορφώνεται στο πανεπιστήμιο, εμείς οι εργαζόμενοι φοιτητές, εμείς οι γονείς-φοιτητές, εμείς που ο κύριος Πρετεντέρης δε μας ρώτησε τι πιστεύουμε, αλλά έκρινε μόνος του ότι είμαστε "αγανακτισμένοι" με τις απεργίες...

Όλοι εμείς συζητάμε λοιπόν... Και αποφασίζουμε. Και την απόφασή μας τη τρίβουμε στα μούτρα των αυτόκλητων υπερασπιστών μας στα ΜΜΕ. 


Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου φοιτητών/τριών του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών  «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»

Η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ επενδύεται εδώ και καιρό με μια παραπειστική ρητορική από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και την κυβέρνηση: σύμφωνα με αυτήν τη ρητορική, μια μικρή μειοψηφία αντικυβερνητικών τραμπούκων κρατάει εδώ και τρεις μήνες με το «έτσι θέλω» τα πανεπιστήμια κλειστά και τους/τις φοιτητές/τριες όμηρους, ενώ ο Πρύτανης παίζει θέατρο στο Παρίσι αδιαφορώντας για το ακαδημαϊκό εξάμηνο το οποίο είναι έτοιμο να «χαθεί».

Από τη μεριά μας επιλέγουμε να σταθούμε απέναντι σε αυτήν τη ρητορική υποστηρίζοντας ότι το σημαντικό είναι η διατήρηση της ποιότητας των σπουδών μας, η περαιτέρω βελτίωση τους, και ότι ο αγώνας των απεργών διοικητικών υπαλλήλων δεν είναι συντεχνιακός, αλλά αυτές τις σπουδές μας είναι ακριβώς που υπερασπίζει. Εξάλλου, δε θα μπορούσαμε παρά να είμαστε αλληλέγγυες/οι προς τα δίκαια αιτήματα εργαζομένων με τους/τις οποίους/ες συνεργαζόμαστε και αλληλεπιδρούμε σε καθημερινή βάση.

Η εναντίωσή μας σε λογικές κοινωνικού αυτοματισμού έχουν την αφετηρία τους και σε πρακτικές ανησυχίες. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι ένα νησί σοφών που αιωρείται στον ουρανό, αλλά ένας θεσμός ο οποίος χρειάζεται βιβλιοθηκονόμους, φύλακες, γραμματείς και ερευνητικό προσωπικό για να μπορέσει να λειτουργήσει, εργαζόμενους/ες που χωρίς αυτούς/ες, οι σπουδές μας δεν θα μπορούν να υλοποιηθούν ή απλώς θα αποτελούν κενό γράμμα. Η εναντίωσή μας όμως χαρακτηρίζεται και από μια συνολικότερη λογική, αντίθετη στην περαιτέρω υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση του Πανεπιστημίου, με την ταυτόχρονη μετακύλιση του κόστους των σπουδών στους/τις φοιτητές/τριες και με την αντιμετώπιση της έρευνας ως μετρήσιμου μεγέθους υποταγμένου στις απαιτήσεις της αγοράς.

Η αντίθεσή μας στις κυβερνητικές πολιτικές σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση, οφείλει να λαμβάνει υπόψη της και το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές συμβαίνουν. Οι κινήσεις που οδηγούν στην υποτέλεια του Πανεπιστημίου στις επιταγές της αγοράς δεν αποτελούν βέβαια κυβερνητική ευρεσιτεχνία, αλλά γενική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ευρύτερη τάση σε παγκόσμιο επίπεδο και συνδέονται με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη συμπίεση του κόστους εργασίας, σε συνδυασμό με την τακτική υποχώρηση του δημοσίου από τομείς οι οποίοι παραδοσιακά ανήκαν στο κράτος πρόνοιας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο,

  • ·         Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον δίκαιο αγώνα των απεργών διοικητικών υπαλλήλων, στηρίζοντας τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεών τους. Ο αγώνας των απεργών διοικητικών υπαλλήλων είναι αγώνας για τα δίκαια όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας.

  • ·         Απαιτούμε την παύση κάθε επίδειξης κυβερνητικού αυταρχισμού, είτε μέσω της δίωξης σε όσες/ους διοικητικές/ους υπαλλήλους δεν απογράφηκαν, είτε μέσω της πολιτικής επιστράτευσής τους, είτε μέσω της παραπομπής του πρύτανη του ΕΚΠΑ σε πειθαρχικό συμβούλιο.

  • ·         Απευθυνόμαστε στους υπόλοιπους συλλόγους μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών του τμήματος «Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης», αλλά και γενικότερα του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθήνας και τους καλούμε για περαίτερω συντονισμό, διάλογο και ανάληψη κοινής δράσης.



Σύλλογος Φοιτητών/τριών Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»