Ετικέτες

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Το facebook και η κανονικοποίηση του πολέμου



Τάιμ-λάιν:
  • Μαζωνάκης-καψουροτράγουδο
  • Σέλφι φωτογραφία από παραλία στην Ίο.
  • Μωρό 4 χρονών από τη Γάζα με διαλυμένο κρανίο.
  • Διαγωνισμός για μια κούτα καλυντικά (κάνε like).
  • Σχόλιο έξαλλου ποδοσφαιρόφιλου πρώην συμμαθητή για τα χάλια της εθνικής Βραζιλίας στο Μουντιάλ.
  • Κοριτσι 14 χρονών από τη Δυτική Όχθη θρηνεί πάνω από τον νεκρό αδελφό της.
  • Φωτογραφία από τη θάλασσα (Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει λέμε).
  • Σχόλιο άλλου έξαλλου πρώην συμμαθητή για την χοντροπετσοσύνη σου που πας στη παραλία όταν το Ισραήλ σφάζει παιδιά.
  • Σχόλιο του ίδιου συμμαθητή από τη παραλία.
  • Κιάμος-καψουροτράγουδο.
  • Ξανά ο νεκρός αδελφός της Παλαιστίνιας από άλλη λήψη. 


Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός σε αυτό που θέλω να πω:
Στα social media έχει αποδοθεί μια μυθική διάσταση σχετικά με τη δύναμή τους. Πιστέψαμε ότι είναι η (μετα)τηλεόραση, ότι μπορούν να κάνουν το κόσμο να ευαισθητοποιηθεί για μια σειρά θέματα για τα οποία η τηλεόραση συνειδητά αδιαφορούσε. Πιστέψαμε ότι μπορούν να ξεκινήσουν "επαναστάσεις" ανθρωπιάς σε μια εποχή απανθρωπιάς. Ότι θα γίνουν όλοι οι Αμερικάνοι χορτοφάγοι αν δούν το βίντεο με το πώς σφάζουν τις αγελάδες στην Ουγγαρία.

Η επίθεση που δέχεται ξανά η Παλαιστίνη, έφερε για μια ακόμα φορά στην επιφάνεια αυτές τις αυταπάτες. Όπως έγινε και στη περίπτωση της Ουκρανίας πριν λίγους μήνες. Κατακλύστηκαν τα sm από εικόνες φρίκης, εικόνες που σε κάνουν να θες να κλείσεις τα μάτια. Όσοι τις ανεβάζουν, καλοπροαίρετα νομίζουν ότι θα ευαισθητοποιήσουν όσους δεν ενδιαφέρονται. 

Τελικά όσοι δεν ενδιαφέρονταν, συνεχίζουν να μην ενδιαφέρονται. Απλά κάνουν scroll down στην επόμενη ανάρτηση όπου το γκομενάκι που μπανίζουν εδώ και καιρό φοράει μαγιώ.
Δεν ευαισθητοποιούνται οι μάζες αν τους επιβάλλεις μια εικόνα φρίκης. Ειδικά όταν το κάνεις μέσα από ένα μέσο το οποίο είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε, αντιθέτως, να αναισθητοποιεί συστηματικά τις μάζες και να δίνει τη δυνατότητα σε όποιον θέλει να εκτονώνεται μέσα από μια οργισμένη ανάρτηση.

Στην αρχή, όταν πρωτοεμφανίζονται οι φρικιαστικές εικόνες, σοκάρεσαι, συγχίζεσαι, τις προσπερνάς γρήγορα, ίσως και μισοκλείνοντας τα μάτια. Όσο περνάει ο καιρός και ο πόλεμος συνεχίζεται, και οι φωτογραφίες που εμφανίζονται στο τάιμλάιν σου γίνονται περισσότερες, τότε αρχίζεις και το συνηθίζεις. Δε βιάζεσαι τόσο να τις αποφύγεις, χάνεται, και αυτό ακόμα, το στοιχείο του σοκ. Συνηθίζεις τη φρίκη του πολέμου. Η ακραία του βία γίνεται μέρος της ζωής σου. Κανονικοποιείται. Το νεκρό 5χρονο είναι μια παρένθεση ανάμεσα στη Χαλκιδική και ένα καψουροτράγουδο. Και απλά το προσπερνάς, όπως θα έκανες αν έβρισκες στο πεζοδρόμιο που περπατάς ένα πεσμένο μουχλιασμένο αηδιαστικό νεράτζι. 

Το facebook, το twitter, τα social media, γενικά δεν είναι φτιαγμένα για να ευαισθητοποιούν μέσω της φρίκης. Αντιθέτως, κάνουν πολύ καλά την ακριβώς αντίθετη δουλειά: αναισθητοποιούν τεράστιες μάζες με εξαιρετικά μεγάλη ευκολία. Διδάσκουν ότι αν η πραγματικότητα δεν σου αρέσει ή δε σε βολεύει, μπορείς απλά να την προσπεράσεις με ένα κλικ. Ούτε καν κλικ. Πλέον, απλώς με ένα απαλό χάδι στην οθόνη του υπολογιστή, του ταμπλετ ή του κινητού σου. Το 5χρονο με το διαλυμένο κρανίο θα εξαφανιστεί από μπροστά σου, αρκεί να του δώσεις ένα χάδι. Αυτό διδασκόμαστε, και έχει αρχίσει να γίνεται συνείδηση για δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο το πλανήτη που "διαπαιδαγωγούνται" από τα social media μέσα από τη καθημερινή χρήση τους. Το να σπάσεις αυτή τη συνείδηση είναι πολύ δυσκολότερη δουλειά από μια απλή ανάρτηση ενός διαμελισμένου πτώματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

NO CENSORING COMMENTS ON THIS BLOG!!! but please leave your name (or nickname) even if you comment as an anonymous user...